MAAK VAS; MAAK SEKER! (6)

- Die belangrikheid van HERINNERING EN HERHALING 

Ons tema die afgelope tyd was : “Daarom, broeders, moet julle jul des te meer beywer om julle roeping en verkiesing vas te maak; want as julle dit doen, sal julle nooit struikel nie.” (2 Petrus 1:10) Ons het gesien dat sekerheid iets is wat daagliks uitgeleef moet word. Moenie toelaat dat jou geloof in Jesus stagneer nie. Jy het reeds ALLES van God ontvang! Werk nou doelbewus aan die vrug van geloof... Jou sekerheid sal juis groei as jy erns maak met die opdragte om jou geloof te verryk met... 

Hoe gaan ons nou prakties gehelp word? Petrus se oplossing : Herinnering en herhaling! Dis dikwels vir ons ‘n probleem...Ons wil mos tog so graag iets nuuts hoor! Dis hoekom baie mense eerder na 'n praatjie oor Satanisme of die New Age gaan luister as na die verlossingsboodskap van Jesus Christus. (Ons wil altyd en gedurig iets nuuts hoor soos die filosowe van Athene in Paulus se tyd.) Herinnering en herhaling egter is onmisbaar belangrike Bybelse beginsels vir geestelike gesondheid, ja vir die bou van sekerheid! Petrus sê : "Om hierdie rede sal ek julle altyd aan hierdie dinge herinner, al weet julle dit en al staan julle reeds vas in die waarheid wat aan julle bekend gemaak is.” (2 Petrus 1:12) 

VERGEET IS SO MAKLIK 

Waarom hierdie klem? Mense vergeet. Baie maklik en sommer baie gou. Dis in ons menslike aard. Ons vergeet oor die algemeen baie maklik, maar veral geestelike waarhede en ook opdragte. Hoekom? Ons leef in ‘n wereld wat die teenoorgestelde glo en doen van wat die Woord sê en beveel. Dink aan hoeveel leuens en propaganda ons en ons kinders elke dag blootgestel word. ’n Kerk kwyn, gelowiges raak onseker, afvallig en moedeloos omdat hulle vergeet! Petrus was bewus van hierdie gevaar. (9) Mense vergeet wat God persoonlik vir hulle gedoen het, vergeet wat God vir die gemeente gedoen en geleer het. Ons vergeet veral so makilik waaroor die evangelie nou juis gaan. 

DIE OPLOSSING 

Nou wat is die teenmiddel teen vergeetagtigheid? Jy moet weer onthou. Hoe gaan jy weer onthou? As jy herinner word. Dit is waarna Petrus hier verwys in 2 Petrus 1:12. Hy sê hier: "Ek besef ek sê nie iets nuuts nie, julle weet hierdie dinge alreeds, maar dis noodsaaklik dat julle dit oor en oor moet hoor. En julle moet ook na my dood nog steeds hierdie dinge onthou!" 

Herinnering speel ‘n baie belangrike rol in ons geestelike gesondheid. 

Ons vind hierdie saak orals in die Nuwe Testament: 

“Tog is ek in my brief plek-plek nogal uitgesproke. Dit was maar om julle aan die een en ander te herinner. God het my immers in sy genade die voorreg gegee.” (Romeine 15:15) 

“Om hierdie rede herinner ek jou daaraan dat jy die genadegawe wat God jou gegee het toe ek jou die hande opgelê het, soos ‘n vuur weer moet aanblaas.” (2 Timoteus 1:6) 

“Hou aan om die gelowiges aan hierdie dinge te herinner....” (2 Timoteus 2:14) 

Ons het die afgelope tyd gepraat oor sekerheid en vastigheid in ‘n kind van God se lewe. Twyfel jy? Die antwoord wat Petrus gee vir mense wat reeds tot geloof in Jesus gekom het is : Leef die Christelike lewe! Werk daaraan in gehoorsaamheid! Moenie by geloof stilstaan nie. (Moenie gedurigdeur as’t ware jou geloof probeer dissekteer en kyk of dit eg is nie – bewys dit met jou dade!) Groei in heiligheid, kennis, selfbeheersing, liefde! Werp alles in die stryd om vordering te maak. 

Hoe gaan ons dit nou regkry? Dit bring ons weereens by die praktiese noodsaaklikheid van herinnering en herhaling. Die Woord is ‘n genademiddel! Die gemeentelike byeenkomste is onontbeerlik op ons pad! Anders gestel dit is ononderhandelbaar belangrik dat God se kinders gedurig aan hulle voorregte en verantwoordelikhede herinner moet word. Wat God gee en wat ons moet doen. ‘n Kind van God mag nooit redeneer, ag , ek weet dit al, nie! 

HOE EN WAAR? 

Hoe en waar gebeur hierdie herinnering? Deur die Woord. Dis immers hoekom Petrus SKRYWE! Waar is die primêre plek waar ons die Woord verstaan? Binne in die gemeente, deur die prediking en die onderstreping van prediking deur die sakramente! 

‘n Kind van God mag nooit moeg word vir of wegbly van die herinnering deur die Woord en die sakramente nie.

Wat is die kern van die herinnering? Die evangelie self. Paulus “herinner’ sy lesers ook in 1 Korintiërs 15:1-4 soos volg:

“Ek herinner julle, broers, aan die evangelie wat ek aan julle verkondig het en wat julle ontvang het en waarin julle ook gevestig staan. 

Deur dié evangelie word julle ook gered as julle vashou aan die boodskap soos ek dit aan julle verkondig het. As julle aan iets anders vashou, het julle tevergeefs tot geloof gekom. 

Die belangrikste wat ek aan julle oorgelewer het en wat ek ook ontvang het, is dit: Christus het vir ons sondes gesterf, volgens die Skrifte; 

Hy is begrawe en op die derde dag opgewek, volgens die Skrifte.” 

Toets jouself. Maak dit jou opgewonde as die kruisdood van Jesus en die implikasies daarvan duidelik uitgespel word in die prediking? Is die Nagmaal vir ou belangrik? Vir die kind van God bly die kruisboodskap altyd vars! As Jesus vir jou vaal geword het en jy net belang stel in praatjies oor die Illuminati, Sataniste of tekens van die eindtye is daar fout. Kyk weer na jou fondasie! Bou op die fondasie van die evangelie. Die feite van die kruis en die opstanding en wat dit vir jou beteken. 

VAN VASTE FONDASIE TOT FINALE HEERIKHEID 

Hoekom is die evangelie ‘n vaste fondasie? Dit gaan nie oor mites en praatjies nie. Die evangelie waarhede berus op ooggetuie verslae, vaste gronde! Petrus verwys na die gebeurtenis by die berg van verheerliking (hyself was daar en het die STEM gehoor!) en verder op die profetiese woord wat deur die bemiddeling van die Heilige Gees tot stand gekom het. Beide het ons vandag in ons Bybels. Dis die getuienis van die apostels en profete. Hier is die lamp wat vir ons in donker tye, ook wanneer ons onseker voel die pad aanwys. Dis hierdie beloftes wat ons sekerheid gee. Hierop moet ons ag slaan, hieraan moet ons getrou en gedissiplineerd aandag gee tot op die wederkoms van Jesus wanneer Jesus finaal alle duisternis sal laat verdwyn uit ons harte! 

“En dit het vir ons die boodskap van die profete nog meer bevestig. Hierdie boodskap is soos ‘n lamp wat in ‘n donker plek skyn. Julle sal goed doen as julle in sy lig bly totdat die dag aanbreek en die môrester opkom in julle harte.” (2 Petrus 1:19) Alle twyfel en stryd sal dan finaal verby wees! Jesus self is die Môrester!* Ja daar kom ‘n heerlike einde wanneer ons heeltemal verlig sal wees met die heerlikheid van Jesus self! Geloof sal oorgaan in aanskoue! Die finale oorwinning! Tot dan moet ons onbeweeglik vashou aan die Woord! 

Vir die begin van die Pinksterreeks oor SEKERHEID kliek op

PINKSTER 2019 -MAAK VAS;MAAK SEKER (1)

*Vervulling van die beroemde profesie in Numeri 24:17

GOD SELF

- BELOOF, BEVESTIG EN BEWERK ONS VERLOSSING!

Ons het gesien hoe God met Abram besig is op sy geloofspad in Genesis 15. Hy het sy beloftes aan die wankelende Abram herbevestig. Boonop het Hy toe vir Abram op ‘n nagtelike uitstappie gevat – “Kyk na die sterre! Kan jy hulle tel? Abram, dit wat jy nie kan doen nie, kan ek doen. Dit wat vir jou onmoontlik is , is vir my moontlik.” (Kliek op STERRE) En Abram glo. Maar daar is nog steeds huiwering by hom. “En hy sê: Here HERE, waaraan sal ek weet dat ek dit in besit sal neem?” (8) Hy soek nog meer vastigheid en versterking. Hierdie versoek is nie ‘n teken van ongeloof, maar ‘n bewys van geloof wat van sy eie swakheid bewus is. God verag nie ‘n geringe en swakke geloof nie. (Die aangrypendste voorbeeld in die Nuwe Testament is die pa wat na Jesus toe kom in Markus 9 – “Ek glo Here, kom my ongeloof te hulp!”)

VERBOND

Om Abram se geloof te versterk sluit God ‘n verbond (kontrak) met hom. God bevestig sy beloftes op ‘n formele kontraktuele manier. Hy hoef dit nie te doen nie, sy beloftes moet mos genoeg wees, maar Hy kies om dit so te doen. 

“En ná sononder, toe dit heeltemal donker was, gaan daar 'n rokende oond en vurige fakkel tussen dié stukke vleis deur. Op dié dag het die HERE met Abram 'n verbond gesluit...” (17,18)

GOD TREE EENSYDIG OP!

Oor die presiese betekenis van al die besonderhede van hierdie verbondsluitingseremonie is daar nie eenstemmigheid nie.* Dis net interessant om te onthou dat mens in Hebreeus ‘n “verbond sny” Die verdeling van die diere – as ‘n oordeelsteken maak dus baie sin. Wat wel opvallend waar en vol betekenis is, is dat God eensydig** optree. Hy gaan alleen tussen die verdeelde diere deur in ‘n Goddelike verskyning. (Normaalweg sou mens verwag dat beide partye in die verbond dit sou doen) Die rokende oond en fakkel herinner sterk aan die wolk en vuurkolom tydens die Uittog uit Egipte en mag dalk ‘n profetiese boodskap van beskerming inhou ten opsigte van die latere geskiedenis van Israel. Nietemin, die klem val op God se inisiatief, God se ingrype, God se belofte en God se versekering terwyl Abram in ‘n passiewe toestand van vrees en angs is. (12) “En toe die son wou ondergaan, val daar 'n diepe slaap op Abram, en kyk, skrik en groot duisternis het hom oorval.” (Dis miskien iets soos daai drome waarin jy voel of jy van als bewus is, jy word bang, jy wil iets doen, maar jy is magteloos… )

Abram is buite aksie, dis God wat die aksie uitvoer. 

En dis ‘n genade aksie! ‘n Heerlike troos! God staan nie simpatiekloos en kyk eenkant toe hoe ons in die geloofslewe spartel en verdrink nie. Hy gryp in… Hy neem als op Hom. So wek HY geloof en ondersteun HY ons geloof. Hier in vers 18 word die verbond met Abram die eerste keer by name genoem. (die teken van die verbond, die besnydenis word eers in hfst. 17 gegee) En terloops, die hele res van die Bybel gaan oor die magtige verhaal van hoe God getrou bly aan sy verbond. Tot in Openbaring kom dit weer ter sprake!

Aangrypend heerlike drama. Die almagtige Skeppergod daal neer na die nietige mens en maak beloftes aan hom, maar dis nie al nie Hy sluit ‘n verbond met hom om die beloftes te bevestig. God kom na ons in Woord en sakrament. God verbind Homself deur sigbare tekens. Ook aan ons. Doop en nagmaal. Dis die groot saak om raak te hoor in die prediking en raak te sien in die sakrament. God speel die hoofrol. God tree op. God belowe. God bevestig sy beloftes. Ons troos lê in dit wat HY doen en wat HY belowe. In die doop wat die uiterlike teken is van die verbond gaan dit dus nie in die eerste plek wat ons belowe nie. Dit gaan oor God se beloftes, spesifiek God se beloftes wat waar geword het in Jesus. Dink tog maar mooi, watter troos bied ons beloftetjies tog… verbreek ons hulle nie dikwels maar vinniger as wat ons hulle gemaak het nie? 

DOOP

Net terloops. ‘n Streng subjektiwistiese siening van die doop, waar alle klem op my belydenis en my besluit val bied maar min troos in tye van storms en vertwyfel. Die feit dat ons (onder andere) vanuit die Abramsverbond aflei dat kindertjies ook hierdie teken mag ontvang (sommer om nou in ‘n polemiek betrokke te raak) bevestig net hierdie sterk klem op die eensydige kant van God se beloftes wat hier in Genesis 15 so dramaties geïllustreer word. Natuurlik kan klein kindertjies nog nie glo nie, natuurlik kan hulle nog nie tot bekering kom nie. Maar sou dit God verhoed om reeds sy beloftes aan hulle te bevestig? Onthou weer, Abram het geslaap toe God opgetree het... Abram ontvang wel die teken van die verbond nadat hy geglo het in Genesis 17, maar toe sy seun Isak gebore word ontvang hy die teken al op agt dae. Isak sou wel iewers later tot geloof gekom het, want volgens Hebreërs 11 was Isak ook ‘n gelowige.

EVANGELIE

Die groot saak is - Ons hoor reeds die evangelie hier in Genesis 15! God tree eensydig op, Hy gaan alleen tussen die stukke deur, Hy neem die inisiatief by die verbondsluiting. Dis mos presies wat by die kruis van Jesus gebeur het. God het mens geword in Jesus. Hyself vat die volle straf vir ons sonde. By die kruis het God alleen opgetree. Die mens het nie gehelp nie. Deur Jesus se offer het God gekom en ons met Homself versoen. Hy het dit volledig gedoen. Die mens het nie op Golgota enige bydra gelewer nie, die verlossing is genoegsaam en volkome deur God self bewerk in Jesus Christus.

REAKSIE : DANKBAARHEID!

Ons kan niks anders wees as dankbaar nie. Daar bly vir ons niks anders oor om te doen as dankbaarheid nie. Ons bewys ons dankbaarheid deur geloof en bekering. Geloof en bekering is die sigbare bewys van dankbaarheid. Wie nie glo nie en nie bekeer nie, is gruwelik ondankbaar en verwerp God se genade en vertrap die verbond… Juis ook en veral op gedoopte verbondskinders rus die verpligting om te reageer met geloof en bekering.

Net ‘n laaste vraag. In die lig van wat God gedoen het, sy eensydige verbond, sy genade, sy werk deur Jesus aan die kruis… Hoe kan ons onaangeraak bly, hoe kan ons ongelowig bly, hoe kan ons onbekeerd in sonde voortgaan, hoe durf ons die Woord minag…? Dis waansinnig dwaas om God se liefdevolle toenadering te verwerp en inderdaad sal so ‘n verwerping lei tot ‘n ewige waansin van selfverwyt in die hel…

Besondere wolkformasie bo die Omatako's (foto : ds. Hendrik van Zyl)

*Sommige verklaarders maak baie van die ooreenkomstige gebeure in Jeremia 34:18-20 waar die straf weens die verbreking van die verbond voorop staan, terwyl ander meen daar is nie ‘n direkte ooreenkoms nie.

**Dumbrell, Covenant and creation,p49 en ook Woord teen die Lig II/3 p160,162

NET EEN VRAAG…

- KEN JY GOD?

Ken jy God? Ken jy Hom regtig? Dis die belangrikste vraag in jou hele lewe. 

Waarvoor is ons geskape? Om God te ken. 

Wat is die grootste doelwit wat jy vir jouself kan stel? Om God te ken. 

Wat kan jou nooit verveel nie? Om God te ken. 

Wat is die beste ding in hierdie lewe, wat maak regtig saak, wat bring die grootste vreugde en vergenoegdheid? Om God te ken. 

Dis tog die duidelike implikasie van God se boodskap hier in Jeremia 9:23,24 wat lees : “So sê die Here: Die wyse man moet nie in sy wysheid roem nie, die soldaat nie in sy krag nie, die ryk man nie in sy rykdom nie. Laat hom wat wil roem, daarin roem dat hy insig het en My ken. Ek is die Here. Ek bewys liefde, reg en geregtigheid op die aarde, want dit is wat Ek wil hê, sê die Here.”

NIKS BELANGRIKER

Jy kan slim wees (met ‘n Dux toekenning agter jou naam), sterk wees (ysterman of dalk die bes geboude ou in die gym), ryk wees, in alle opsigte suksesvol wees, maar as jy God nie waarlik ken nie, beteken dit als niks. Dan is jy soos die ryk dwaas in die gelykenis waarvan God gesê het, “so gaan dit met iemand wat nie ryk is by God nie.” 

Kom ons vra dit so: Wat is die lewe? Om God te ken. Wat is die ewige lewe? Om God te ken. 

In Johannes 17:3 sê Jesus self : “En dit is die ewige lewe: dat hulle U ken, die enigste ware God, en Jesus Christus, wat deur U gestuur is.” 

Dis duidelik : 

Om God te ken is vir nou en eendag die heel grootste en verhewe saak waarmee ek en jy kan besig wees!

WAT STAAN MY TE DOEN?

Begeer jy om God te ken? En hoe en waar gaan ons Hom regtig leer ken? 

Die eerste stap is sekerlik om eerlik te besef, dat ons Hom sleg ken, eintlik glad nie ken nie. Ja ons is dalk besig met godsdienstige dinge, maar ons ken Hom so sleg. Daarom is daar so min blydskap oor Hom, so min entoesiasme, so min liefde vir Hom. Soveel vrees, onsekerheid...

Nou wat beteken dit om God te ken, prakties? Is dit ‘n spesiale gevoel? Is die koue rillings wat langs my ruggraat afhardloop? Is dit soos ‘n soos hallusinasies of visioen? Moet ek ‘n stem hoor? Is dit ‘n diep intellektuele ervaring, ingewikkelde stellings wat ek moet kan verduidelik?

Kom ons begin hier... Wat beteken dit om ‘n ander persoon te ken? Wel, “ken” kan op verskillende vlakke wees, jy kan bloot van iemand gehoor het, jy kan iemand al vlugtig ontmoet het, jy kan iemand so van sien ken en af en toe ‘n paar woorde wissel, daar is baie grade van “ken”. Om God waarlik te ken is iets meer as om net van Hom te weet...

Om God te ken is om sy karakter te ken, Hom volkome te vertrou en in ‘n verhouding met Hom te staan, ‘n verhouding wat kosbaar, diep, innig, verhewe is bo enigiets anders op aarde. Om God te ken, die verhewe almagtige God, skepper van hemel en aarde, ver bo ons verstand en denke is natuurlik baie meer kompleks as om ‘n medemens te leer ken. 

Daar is ‘n groot afstand tussen ons en Hom: 

God is Gees; ons is net mense van vlees en bloed. 

God is onsigbaar en orals; ons is net beperkte mense met beperkte sintuie. 

God is ewig; ons is net tydelik.

God is heilig en volmaak; ons is sondig, boos en gebroke. 

Dis hier waar die groot probleem lê. Ons lees ook in Jeremia 9, God is ‘n God van liefde, reg en geregtigheid. Maar net verder aan lees ons : "Daar kom dae, sê die Here, dat Ek selfs almal wat besny is, gaan straf, of dit nou Egipte, Juda, Edom, die Ammoniete of Moab is, of die woestynbewoners wat hulle koppe aan die kante kaal skeer, want al hierdie volke is tog maar onbesnede, en die hele Israel is onbesnede van hart, hulle is ontrou aan My". Hy is dus ook ‘n God wat straf. Hoe kan ons hierdie God leer ken en met Hom in ‘n verhouding staan, want ons liefdeloos, vol onreg en onregverdigheid. Gaan sy straf ons dan nie verteer nie?

Weereens : Hoe kan ons hierdie hoë verhewe en heilige God leer ken? Wel dis baie duidelik, ons is afhanklik van Hom dat Hy Homself aan ons openbaar. Hy moet as’t ware afdaal na ons. Hy moet sê : Hier is ek! Kom leer ken my!

HY KOM EERSTE NA ONS

Weet jy, dis wat God doen. Hy kom na ons en Hy kom na ‘n mens baie persoonlik. Hy kom knoop ‘n verhouding aan. Hy begin die verhouding deur eerste te praat. “Adam, waar is jy” 

Dis soos dit vandag nog gebeur. Die almagtige God kom op ‘n dag na jou as ‘n geringe, ellendige sondige mensie en begin met jou praat. Miskien was jy al jare lank deel van die kerk, miskien baie getrou met al jou godsdienstige pligte, miskien baie kennis van die Bybel en tog sonder ware kennis van God..., maar dan op ‘n dag begin iets in jou hart roer. God praat met jou deur die Woord en die Heilige Gees, ook deur die sakramente. Soos Hy met jou begin praat voel jy baie vuil en laag en klein. Jy besef ek is soos een van die Israeliete waarvan die Here hier praat – “onbesnede van hart” (25) Ek deel wel in die uiterlike verbondstekens – ek is gedoop en gebruik die Nagmaal, maar my hart is ver van God af! 

God die Heilige Gees praat met jou oor jou sonde, skuld, rebellie, dwaasheid, hardkoppigheid, oor ‘n lewe wat vermors is in diens van die duiwel... Jy begin sien jouself as hopeloos en hulpeloos. En tog ten spyte van dit alles vertel die Gees jou dat God jou Verlosser, Vriend en Vader wil wees. Dat Hy van jou ‘n verbondsgenoot, meer nog, ‘n kind wil maak.

Om God te ken behels dat ons begin ernstig luster na SY Woord soos die Heilige Gees dit vir ons duidelik maak en van toepassing maak in ons harte.

Ons SIEN God se karakter raak – vol liefde, reg en geregtigheid!
Ons AANVAAR God se uitnodiging tot oorgawe en vertroue. Ons ONDERWERP ons aan sy wense en gebooie.

Ons word bly oor Sy liefde wat Hy aan ons bewys het, dat Hy ons nadergetrek het as sy vriend, as sy kind.

DIT GAAN ALS OOR JESUS

Anders gestel, om God te ken is om erns met Jesus te maak. Hy is die fokus van die Woord, Hy is immers self die lewende WOORD! As ons ernstig na die Woord luister, hoor ons hoe die Woord ons van Jesus vertel en die Heilige Gees ons oë open om Jesus raak te sien.

Ons SIEN God se karakter raak in Jesus – Jesus het deur Sy lewe en sterwe vir ons gewys hoe lyk God se liefde en geregtigheid. Dink aan Saggeus, die Samaritaanse vrou, Levi die tollenaar...verhale vol van vergifnis en liefde... (kliek op JESUS WYS VIR ONS GOD) 

Die Gees maak my hart sag en ek AANVAAR God se uitnodiging, om in sy Seun Jesus te glo en alleenlik op Hom te vertrou.

Ek ONDERWERP my aan Jesus se opdragte. Ek begin ‘n lewe van dankbaarheid en blydskap leef omdat Jesus vir my aan die kruis prakties gewys het wat liefde is, my skuld uitgewis het en die skeiding tussen my en God weggeneem het.

Om God te ken en in ‘n verhouding met Hom te staan, gaan daaroor dat ek waarlik Jesus Christus deur die geloof ken. Dat ek in die geloof sal volhard... en in blydskap 'n gehoorsame lewe uit dankbaarheid sal lewe!

(Volgende keer meer oor die WONDERWERK wat nodig is om Jesus raak te sien en so God te leer ken)

[Erkenning aan J.I. Packer - KNOWING GOD]

GOD IS GETROU!

- maar wat van jou?

God is getrou! Ja, beslis! God is getrou in die sin dat Hy altyd doen wat Hy beloof het. 

“Laat ons styf vashou aan die hoop wat ons bely, want God is getrou: Hy doen wat Hy beloof het.” (Hebr. 10:23) 

Dis nie net ‘n waarheid van die Nuwe Testament nie, maar dis ‘n groot tema dwarsdeur die Bybel. Dink maar aan die aangrypende woorde van koning Salomo by die inwyding van die tempel! 

“Toe gaan staan Salomo regoor die altaar van die Here, voor die hele gemeente van Israel, en strek sy hande uit na die hemel toe en sê: "Here, God van Israel, in die hemel of op die aarde is daar nie nog ‘n God soos U nie. U hou U aan die verbond en U bly getrou teenoor u dienaars wat met volle oorgawe voor U lewe.” (1 Konings 8:22,23)

God is getrou volgens dit wat Hy beloof het. En God se beloftes is nie sommer ’n klomp losstaande dinge wat Hy hier en daar beloof nie. Sy beloftes word geformaliseer in ‘n verbond. Dink maar aan sy beloftes aan Noag, Abram, die volk Israel, Dawid. Dit gaan telkens saam met die sluiting of bekragtiging van ‘n verbond. Uiteindelik word God se beloftes vasgemaak in die Nuwe Verbond wat Jesus tot stand gebring het. Dis die groot punt van die Hebreërbrief skrywer. Jesus se koms is die hoogtepunt van al God se beloftes. Jesus is die samevatting en waarmaking van al God se beloftes. As ons in Jesus glo en aanhou glo dan ontvang ons wat God beloof het.

MAAR WAT VAN...?

God is getrou! Ons sê dit seker almal, maar tog twyfel ons dikwels. Ons twyfel in tye van swaarkry en hartseer en onverstaanbare rampe. Ons twyfel wanneer dinge skeefloop en dit voel of God ons vergeet het. Onthou net twee sake:

God se beloftes vrywaar ons nie van die ellende en hartseer op aarde nie. (God se beloftes het nie gekeer dat Abram droogte in die beloofde land aangetref het nie; dit het nie verhoed dat Paulus, hongerte, naaktheid, gebrek, slae en tronkstraf moes verduur nie.)  Die einste mense vir wie hier geskryf word in Hebreërs is van hulle besittings beroof, God se getrouheid het nie gekeer dat dit gebeur nie. Vgl. 10:34)

God se beloftes beteken ook nie dat God altyd dadelik optree en maak soos ons graag sou wou gehad het nie. Ons weet dat God aan Abraham se nageslag die land Kanaän beloof het in die verbond wat Hy met hom gesluit het. Maar wat gebeur toe? Die Israeliete was vir vierhonderd jaar in Egipte. Jare van swaarkry. Jaar na jaar, geslag na geslag het dit gelyk asof God nie sy beloftes nagekom het nie, tot op ‘n dag toe die tyd ryp was...  

“Die jare het verbygegaan, en die koning van Egipte het te sterwe gekom, maar die Israeliete het nog steeds gesug en gekreun onder die swaar werk. Hulle geroep om hulp het tot God opgegaan. God het hulle gekerm gehoor en aan sy verbond met Abraham, Isak en Jakob gedink. Hy het die nood van die Israeliete gesien en dit ter harte geneem.” (Eksodus 2:23-25)

God het sy plan en sy tyd, maar Hy bly altyd getrou! Nou waarin lê hierdie getrouheid? Wat behels dit? God se getrouheid het te make met die volmaaktheid en gewaarborgde voltooiing van sy verlossingswerk deur Jesus!

Al God se beloftes wat aan Abram, Moses en Dawid gemaak is, het in die finale sin betrekking op Jesus en sy volmaakte verlossingswerk. Jesus se koms en sy verlossingswerk het alles te make met God se verbondsgetrouheid. Die verbondsgetrouheid van God is nie net iets in die Ou Testament nie, dit kom juis tot volle heerlikheid in die Nuwe Testament. Dit kom so duidelik ter sprake in die lofsang van Sagaria. 

"So het die Here dit reeds van oudsher belowe deur die mond van sy heilige profete: om ons te verlos van ons vyande en uit die hand van al ons haters; om Hom te ontferm oor ons voorvaders en sy heilige verbond te onthou.

Met ‘n eed het Hy dit bevestig aan ons voorvader Abraham dat Hy sou gee dat ons, gered uit die hand van vyande, Hom onbevrees kan dien in vroomheid en opregtheid al die dae van ons lewe." (Lukas 1:70-75)

Jesus se koms het vir ons hoop gebring, omdat Hy vrede gemaak het tussen ons en die Vader. Hierdie heerlike hoop word so pragtig beskryf in  Hebreërs 10:19,20. 

"Broers, ons het dus nou deur die bloed van Jesus vrye toegang tot die heiligdom, en dit op ‘n weg wat nuut is en na die lewe lei. Hierdie weg het Hy vir ons gebaan deur die voorhangsel heen, dit is deur sy liggaam."

Die heiligdom verwys na die allerheiligste vertrek in die tempel, waar die hoëpriester net eenmaal ‘n jaar mag ingegaan het namens die mense. Jesus is ons hoëpriester wat vir ons die pad oopgemaak het deur sy kruisdood. Ons het vrye toegang tot die teenwoordigheid van God!

Gewone sondaarmense ontvang deur Jesus vryspraak en vergifnis en kan nou met vrymoedigheid na God se troon van genade gaan. As ek aan Jesus behoort het ek dus ‘n vaste hoop op volkome vergifnis, ‘n vaste hoop op die ewige lewe, ‘n vaste hoop op die onwankelbare erfenis! Hierdie hoop sal my nie teleurstel nie, want GOD IS GETROU! Omdat God getrou is, kan ons seker wees! Seker van vergifnis, seker van ons ewige bestemming, seker van God se liefde in Jesus...

God se getrouheid aan sy verbondsbeloftes het dus finaal en absoluut sigbaar in Jesus se sterwe en opstanding. Die sakramente (doop en nagmaal) is sigbare herinnerings en bevestigings van God se getrouheid omdat dit ons aandag vestig op Jesus se sterwe en opstanding. Die tekens roep uit : GOD IS GETROU! God kan nooit ontrou wees nie. God kan nie vals wees of lieg nie. Jy kan dus sy beloftes glo, maak nie saak wat jou omstandighede is nie.

EN NOU?

God se getrouheid maak ons nie passiewe toeskouers nie! Dit vereis getrouheid van ons. Dit vra reaksie. God se beloftes roep ons op tot geloof, bekering, liefde en goeie dade. Baie belangrik : God se getrouheid word in die verbondsgemeenskap van die Here (die plaaslike gemeente) beleef, God se getrouheid vereis dat ons ook getrou betrokke sal wees by hierdie gemeenskap, jou plaaslike gemeente. 

"Ons moenie van die samekomste van die gemeente af wegbly soos party se gewoonte is nie, maar mekaar eerder aanmoedig om daarheen te gaan, en dit des te meer namate julle die oordeelsdag sien nader kom." (Hebreërs 10:25) 

Ons moet pasop vir ‘n individualistiese verskraling in ons verstaan van God se getrouheid. Ek mag nie dink dat God se getrouheid bloot ‘n waarborg is dit dit met my en my persoonlike belange sal goed gaan nie. Natuurlik ervaar individuele gelowiges God se getrouheid persoonlik, maar lees maar die Bybel, God se getrouheid staan in hoofsaak in verband met sy doelwitte met sy volk, sy gemeente! God is getrou om die beloftes uit te voer ten opsigte van sy groot doelwitte met sy kerk en sy koninkryk. 

GOD IS GETROU, maar wat van jou?

[God se beloftes staan onwankelbaar vas soos 'n rots! Vierkantklip naby Swakopmund.]