SMAG JY NA KRAG?

- Die gebed van die apostel Paulus gee perspektief en hoop!

Paulus bid vir sy lesers onder andere vir krag in die gebed wat opgeteken is in Kolossense 1:9-14. Nou as Paulus van krag praat roer hy onmiddellik ‘n snaar in ons almal aan. Hoe so? As Christene die woord “krag” hoor dan word die ore gespits. “Krag, wel dis wat ek nodig het, dis wat ek kort in my geestelike lewe”, sal baie kinders van God erken. Inderdaad is krag ‘n onmisbare faset van Christenskap. Die koninkryk bestaan tog nie uit praatjies nie, maar krag. ‘n Geloof wat nie werk, nie ‘n verskil maak nie is seker nie veel werd nie. 

Ons wil almal meer krag hê, maar wat het ons werklik in gedagte? Om die waarheid te sê alle mense smag na krag en sukses. Dis die rede waarom muti winkels, toordokters en “lifecoaches” altyd florerende besigheid maak. Almal soek krag... Dink aan Simon die towenaar (Hand 8) wat sy natuurlike begeerte na krag onder ‘n geestelike dekmantel versteek het. Dis die rede waarom mense deur die eeue godsdienstig was en is. Om krag by die een of ander godheid te kry om die aardse lewe makliker te maak en meer suksesvol te wees. Dis die groot aanspraak van alle dwalinge en kultusse – “by ons is daar regte krag te vind.” Dis vir baie mense deurslaggewend in die keuse van ‘n kerk – “hier is dit nie dood nie, hier is krag.”

Maar presies wat verstaan ons onder krag? En is dit ook wat Paulus met krag bedoel? Weet julle, onwillekeurig, die oomblik as ons die begrip krag hoor maak ons gedagtes ‘n vinnige draai by Tarzan, Superman of enige ander gespierde figuur uit die hede of verlede afhangende van jou ouderdom en blootstelling.* Onbewustelik projekteer ons dan hierdie konsep in die Bybelse begrip “krag”. Bonatuurlike krag wat die poppe laat dans en die koppe laat draai. Krag wat my bemagtig om dinge te laat gebeur, my gaan help om bonatuurlike dinge reg te kry. Krag wat siektes, probleme en teenstanders hetsy (fisies of geestelik) in die stof sal laat byt. Krag wat soos ‘n laserpistool werk en my geestelike opponente (hetsy bose magte of menslike teenstanders) sal laat vernietig tot daar net so ‘n rokie van hulle oorbly. Meer krag beteken in ons denke minder probleme en moeilikheid, meer sukses en gerief. Hoe meer krag hoe minder vyande en ongerief. Juis daarom soek almal krag. 

Wat bedoel Paulus hier met krag? Kyk na die teks self en die onmiddellike konteks.

“...en met alle krag bekragtig word volgens die mag van sy heerlikheid tot alle lydsaamheid en lankmoedigheid met blydskap, en die Vader mag dank wat ons bekwaam gemaak het om deel te hê aan die erfdeel van die heiliges in die lig...” (Kolossense 111,12 OAV)

“Mag God deur sy wonderbare krag julle alle sterkte gee om in alle omstandighede geduldig te volhard. Met blydskap moet julle die Vader dank wat julle geskik gemaak het om deel te hê aan die erfenis wat vir die gelowiges wag in die ryk van die lig.” (Kolossense 111,12 NAB)

Drie sake kom na vore:

~Die aard van die krag - “mag van Sy heerlikheid” (OAV) “wonderbare krag” (NAB) Die krag waarvoor Paulus bid is die krag van God self. Dis nie positiewe denke nie, dis nie ‘n menslike foefie nie. As ons glo in die werklikheid van ‘n lewende God moet ons ook glo in die werklikheid van Sy krag in ons wat glo. In Efesiërs 1:18-20 verduidelik hy meer uitvoerig wat hierdie krag behels:

“Ek bid dat Hy julle geestesoë so verhelder dat julle kan weet watter hoop sy roeping inhou, en watter rykdom daar is in die heerlike erfenis wat Hy vir die gelowiges bestem het, en hoe geweldig groot sy krag is wat Hy uitoefen in ons wat glo. Dit is dieselfde kragtige werking van sy mag wat Hy uitgeoefen het toe Hy Christus uit die dood opgewek en Hom in die hemel aan sy regterhand laat sit het...”

Ja, die krag wat in jou as kind van God werksaam is, is dieselfde krag waarmee Jesus uit die dood opgewek is. Hierdie selfde krag is (reeds) werksaam in die lewe van God se kinders. (besef dit!) Dis ‘n ontsaglike ongelooflike heerlike waarheid! GLO DIT!

~Doel van die krag.  Dit word duidelik aangetoon - “om geduldig te volhard.” LW -nie krag vir sukses nie. Wat kan ons hieruit aflei ten opsigte van die krag? Een saak is baie duidelik dié krag is nie ’n towerstaffie om ons probleme uit die weg te ruim nie. Volharding en geduld veronderstel juis stryd, ‘n langdurige stryd! Dit gaan oor krag wat ons moet dra en laat vasbyt op die styl bergpad van die geloof! In alle omstandighede! Juis omstandighede wat nie lekker en aangenaam is nie... toetsing, verdrukking. Prakties beteken hierdie krag dus nie dat ek lyding in my huis, werkplek of skool sal vryspring nie. Hierdie krag beteken nie noodwendig dat my hele familie/werksmense onmiddellik sal bekeer en ek dit makliker sal hê nie. Hierdie krag beteken nie dat ek superfiks of stinkryk word nie! Hierdie krag gaan daaroor dat ek alles wat oor my pelgrimspad kom sal kan hanteer. Dis ook presies soos Paulus die bekende Filippense 4:13 gebruik!

~Nog ‘n derde saak wat hierdie krag besonders, eiesoortig maak is die blydskap aspek.** Dit bring ons by ‘n uniek Christelike aanslag. Daar’s immers baie nie-Christene wat ook ‘n hoë premie plaas op volharding, uithouvermoë en geduld soos byv. die Stoïsynse filosowe van Paulus se tyd. Hulle het groot klem gelê op selfgenoegsaamheid – “ek kan alles verduur en vat, want ek glo in myself.” Die element van blydskap impliseer dat die krag wat God ons gee nie maar net beteken om morrend of knorrend vas te byt nie of op ‘n fatalistiese wyse maar net gedwee alles te verduur nie.  Ons volharding is positief 'n saak van vreugde al is dit nie maklik nie. Dit gaan ook nie bloot oor aanplakglimlaggies ter wille van die media nie. Ons het as God se verlostes regtig rede om bly te wees. Wat is die grond van ons blydskap en dankbaarheid? “en die Vader mag dank wat ons bekwaam gemaak het om deel te hê aan die erfdeel van die heiliges in die lig, Hy wat ons verlos het uit die mag van die duisternis en oorgebring het in die koninkryk van die Seun van sy liefde, in wie ons die verlossing het deur sy bloed, naamlik die vergifnis van die sondes." (Kolossense 1:12-14.) Die verbysterende heerlikheid van ons genadige verlossing moet voorop staan in ons gedagtes, dan kan ons nie anders as om bly te wees nie!

Is hierdie blydskap te midde van alle omstandighede realisties? Ja, dink maar aan dit waarvan ons lees in Handelinge 16. Paulus en Silas in die tronk het nie net op hulle tande gebyt en gesê ons sal nie huil nie – nee, hulle gaan verder en sing! Dis in lyn met die opdrag wat Paulus (vanuit die tronk) gee in Filippense 4:4 “Wees altyd bly in die Here! Ek herhaal: Wees bly!” Wees bly! ALTYD! Trouens net ‘n entjie verder sien ons dit waarvoor Paulus gebid het vir die Kolossense was inderdaad ‘n praktiese belewenis in sy eie lewe! “Ek is nou bly oor al die lyding wat ek ter wille van julle moet verduur, want die vervolging van Christus het nog nie geëindig nie.” En dis juis die krag wat God hom gee wat hom hiertoe in staat stel! “Hóm (Jesus) verkondig ons deurdat ons alle mense met alle moontlike wysheid onderrig en leer, sodat ons elke mens tot geestelike volwassenheid in Christus kan bring. Daarvoor span ek my ook in en beywer ek my met die krag wat Hy gee en wat kragtig in my werk.” (Kol 1:24, 28-29)

Terloops, dis duidelik die ontvangs van Goddelike krag maak ons nie passief nie, maar wek in ons ‘n ywer en inspanning!

Jesus self is natuurlik die groot absolute voorbeeld van die soort krag wat Paulus hier in gedagte het! Maar merkwaardig, Hy het dit nie gebruik vir gerief, eie belang, eie veiligheid en gemak nie! Hy het nie eers brood vir Homself gemaak nie. Wat doen Hy met sy krag? Hy onderwerp Homself volkome aan die wil van sy Vader. Jesus se krag het Hom in Getsemane laat bid ”nogtans nie my wil nie...” Jesus se krag was so groot dat Hy Homself swak gemaak het om aan die kruis te hang en te sterf. Maar dit het Hom ook weer uit die dood laat opstaan volgens God se wil!

Die krag van God in ons maak ‘n praktiese verskil, nie in die aantal moeilikhede wat ons verduur nie, maar in die manier hoe ons dit verduur.

Dis ‘n krag wat ons laat volhard juis op ‘n manier dat ons eer aan God bring. Dis ‘n krag wat ons laat sing terwyl ons huil. Dis die krag wat ons oorwinnaars oor sonde maak. Dis die krag wat my terwyl ek seergemaak en verontreg word, my in staat stel soos Stefanus om toe hy met klippe doodgegooi is te bid : “Vader vergeef hulle want hulle weet nie wat hulle doen nie.” Die krag wat ons in staat stel tot volharding om die hemelse wenpaal triomfantlik te haal. 

Vertrou op God om hierdie gebed van Paulus in jou lewe waar te maak! Bid dit vir jouself en jou medegelowiges! Kies om in die stryd en beproewinge van die week wat kom geduldig te volhard met blydskap!

*Erkenning aan my broer dr. Jacobus de Koning van die Antipas Gemeente in Pretoria by wie ek hierdie preek die eerste keer "gehoor" het.
**Die verskille hier tussen die OAV en die NAB het te make met die keuse van punktuasie binne die Griekse teks. Gaan die woord blydskap saam met volhard of gaan dit saam met dank? Op die ou end is die betekenisverskil nie groot nie. Of ek dit sien as volharding met blydskap of dankbaarheid met blydskap, dis duidelik dat die werking van God se krag in my lewe tot blydskap sal lei.

AS DIE DANSBAAN LEEGLOOP

- en die kerk raak vol, dan besef jy God werk en niemand kan Hom keer nie...

Ek ontvang nou die dag ‘n brief van my dierbare moeder met my verjaarsdag. Daarin skryf sy onder andere : “Ja, toe vind ek weer die boek van Duncan Campbell hier... Ontdek dat dit presies 60 jaar gelede is wat hy in SA was en ek hom gehoor het. Daar het ek gehoor wat God kan doen as mense bid en die Woord suiwer verkondig word.”

Ek het toe weer bietjie gaan nalees oor Duncan Campbell, sy ingrypende bekering as jongman en sy betrokkenheid by die merkwaardige herlewing op die Hebrides eilande aan die kus van Skotland. Dis ‘n inspirerende verhaal van die krag van God om sondaars tot bekering te bring, die krag van God wat in werking kom as daar gebid word... Hierdie werk van God was so aangrypend en heerlik dat die dansbaan sy glans verloor en mense eerder na die kerk gestroom het... (in ons gemeentes is dit as ‘n reël net mooi die teenoorgestelde)

Duncan Campbell se ouers was Christene en hy het dus met die evangelie grootgeword. Na skool het hy egter die pad van die wêreld geloop. Hy was ‘n goeie musikant en was in groot aanvraag om by danse en konserte te speel. Dit was tydens een so ‘n geleentheid in Desember 1913 dat sy gedagtes skielik weggedraai het van die heuwels van Skotland na die heuwel Golgota en hy is oorweldig deur ‘n diepe sondebesef. Hy het so bewus geword van die leegheid van sy lewe dat hy nie in staat was om verder te speel nie. Die man in beheer het gedink hy het siek geword en toe Duncan vir hom sê dat dit sy sonde was wat hom gepla het, is vir hom gesê dat hy gou daaroor sou kom. Duncan kon die gevoel egter nie afskud nie en het met ‘n onstuimige gemoed die geleentheid verlaat. Interessant genoeg het hy toe langs die pad ‘n vriend raakgeloop wat ‘n soortgelyke ervaring gehad het. Die vriend het egter besluit om ‘n keuse vir die Here tot later uit te stel. Duncan was egter vasbeslote om die saak met die Here uit te maak en het verklaar : “I'm going home to get right with God tonight."

BIDDENDE OUERS

Toe Duncan by die saal verbystap waar hy as kind Sondagskool gehad het, was hy verbaas om die ligte aan te sien, want dit was al omtrent middernag. Hy het by die deur gaan staan en luster en gehoor hoe sy vader besig was om te bid. Dit was ‘n byeenkoms van die Faith Mission. Duncan het ingegaan en gaan sit. Iemand het oor die teks gepraat in Job 33:14 wat sê : "God speaketh once, yea twice, yet man perceiveth it not.” Sy sondebesef het nou onhoudbaar geword en hy het die saal verlaat. Op pad huis toe het hy verskeie kere gestop en tot God geroep om genade. By die huis aangekom vind hy sy moeder op haar knieë, besig om te bid. Sy kon weens besoekers nie die byeenkoms in die saal bywoon nie. Sy het Duncan aangemoedig om geen tyd te mors om vrede te maak met God nie. Hy het na die skuur gegaan en in sy moedertaal Gaelies gebid : “Here ek weet nie wat om te doen nie, ek weet nie hoe om te kom nie, maar as U my sal vat soos ek is, kom ek nou” Terwyl hy so bid, is sy gedagtes gevul met die belofte van God in die woorde van Jesus in Johannes 5:24 , "He that heareth my word, and believeth on him that sent me, hath everlasting life, and shall not come into condemnation; but is passed from death unto life." (John 5:24). Met die vreugde van verlossing in sy hart is hy haastig terug na sy moeder en saam het hulle die Here gedank vir sy genade.

Spoedig het Duncan ‘n getuie vir die Here geword en is kragtig deur hom gebruik. Soos duisende jongmanne van sy tyd is hy ook deur die gruwels van die Eerste Wêreld Oorlog. Hy het later as predikant ook ‘n tyd van geestelike droogte en onvrugbare diens deurgemaak, maar is weer deur die Here opgerig en herstel.

God het hom toe gebruik in die kragtige herlewing wat oor die Hebrides elande gespoel het. 

WAT IS HERLEWING?

Oor die feit dat herlewing nie mensewerk is nie, maar ‘n bonatuurlike ingrype van God was Duncan Campbell baie uitgesproke :

“There are two things that I would like to say in speaking about the revival in the Hebrides. First, I would like to make it perfectly clear that I did not bring revival to the Hebrides. It has grieved me beyond words to hear people talk and write about the man who brought revival to the Hebrides. My dear people, I didn't do that. Revival was there before I ever set foot on the island. It began in a gracious awareness of God sweeping through the parish of Barvas.

Then I would like to make it perfectly clear what I understand of revival. When I speak of revival, I am not thinking of high-pressure evangelism. I am not thinking of crusades or of special efforts convened and organized by man. That is not in my mind at all.

Revival is something altogether different from evangelism on its highest level. Revival is a moving of God in the community and suddenly the community becomes God conscious before a word is said by any man representing any special effort.”

TWEE OU TANNIES BEGIN BID

Die herlewing het sy oorsprong gehad by twee ou dames, die susters Peggy and Christine Smith van onderskeidelik 84 en 82 jaar (een was stokblind), wat met ‘n swaar las op hulle harte oor die bedenklike geestelike toestand begin bid het. Die toestand van die kerk het hulle baie ontstel, daar was nie ‘n enkele jong persoon wat die eredienste bygewoon het nie. Die vers wat hulle aangegryp het was : “Want Ek sal water giet op die dorsland en strome op die droë grond; Ek sal my Gees op jou kroos giet en my seën op jou nakomelinge." (Jesaja 44:3) Wat 'n geweldige belofte! Hulle het twee keer ‘n week begin bid. Op ‘n Dinsdag het hulle van die aand tienuur tot drie of vier uur die volgende oggend. Een nag het hierdie dames ‘n visioen gehad van die kerk vol jong mense en ‘n vreemde leraar op die kansel. Dit het hulle aangespoor om die predikant en sy kerkraad ook uit te daag om te begin ernstig bid, wat toe ook gebeur het. 

HERLEWING EN HEILIGHEID

In so ‘n biduur het die herlewing eintlik begin toe ‘n diaken diep geraak is deur Psalm 24 se woorde : “Wie mag die berg van die Here opgaan en wie mag in sy heiligdom gaan staan? Dié een wie se hande rein en wie se hart suiwer is, wat alle bedrog vermy en geen vals eed aflê nie.” Daar het hulle besef dat herlewing gekoppel is aan heiligheid.

‘n Bewustheid van God het die eiland aangegryp. Een van die dames het voorgestel dat hulle ‘n prediker moes nooi. Iemand is genooi wat dit van die hand gewys het, maar vir Duncan Campbell voorgestel het. God het hom toe wonderbaarlik gebruik.

Campbell self vertel van die aand wat hy daar aangekom het, hoe die gehoor skielik van 300 tot 800 gegroei het en hoe God soewerein begin werk het :

I shall never forget the night that I arrived... We got to the church about quarter to nine to find about 300 people gathered. I would say about 300 people. And I gave an address. Nothing really happened during the service. It was a good meeting. A sense of God, a consciousness of His Spirit moving but nothing beyond that. So I pronounced the benediction and we were leaving the church I would

say about a quarter to eleven.

Just as I am walking down the aisle, along with this young deacon who read the Psalm in the barn. He suddenly stood in the aisle and looking up to the heavens he said, "God, You can't fail us. God, You can't fail us. You promised to pour water on the thirsty and floods upon the dry ground - God, You can't fail us!"

Soon He is on his knees in the aisle and he is still praying and then he falls into a trance again. Just then the door opened--it is now eleven o'clock. The door of the church opens and the local blacksmith comes back into the church and says, "Mr. Campbell, something wonderful has happened. Oh, we were praying that God would pour water on the thirsty and floods upon the dry ground and listen, He's done it! He's done it!"

When I went to the door of the church I saw a congregation of approximately 600 people. Six hundred people--where had they come from? What had happened? I believe that that very night God swept in Pentecostal power - the power of the Holy Ghost. And what happened in the early days of the apostles was happening now in the parish of Barvas.

VLUG VAN DIE DANS NA DIE KERK!

Over 100 young people were at the dance in the parish hall and they weren't thinking of God or eternity. God was not in all of their thoughts. They were there to have a good night when suddenly the power of God fell upon the dance. The music ceased and in a matter of minutes, the hall was empty. They fled from the hall as a man fleeing from a plague. And they made for the church. They are now standing outside. Oh, yes - they saw lights in the church.That was a house of God and they were going to it and they went. 

Men and women who had gone to bed rose, dressed, and made for the church. Nothing in the way of publicity... But God took the situation in hand - oh, He became His own publicity agent. A hunger and a thirst gripped the people. 600 of them now are at the church standing outside... And then the doors were opened and the congregation flocked back into the church.

Now the church is crowded--a church to seat over 800 is now packed to capacity. It is now going on towards midnight. I managed to make my way through the crowd along the aisle toward the pulpit. I found a young woman, a teacher in the grammar school, lying prostrate on the floor of the pulpit praying, "Oh, God, is there mercy for me? Oh, God, is there mercy for me? " She was one of those at the dance. But she is now lying on the floor of the pulpit crying to God for mercy.

That meeting continued until 4 o'clock in the morning. So we left them there, and just as I was leaving the church, a young man came to me and said, "Mr. Campbell, I would like you to go to the police station." I said, "The police station? What's wrong?" "Oh," he said, "There's nothing wrong but there must be at least 400 people gathered around the police station just now."

Now the sergeant there was a God-fearing man. He was in the meeting. But people knew that this was a house that feared God. And next to the police station was the cottage in which the two old women lived. I believe that that had something to do with the magnet, the power that drew men. There was a coach load at that meeting. A coach load had come over 12 miles to be there. Now if anyone would ask them today, why? How did it happen? Who arranged it? They couldn't tell you. But they found themselves grouping together and someone saying, "What about going to Barvas? I don't know, but I have a hunger in my heart to go there." I can't explain it; they couldn't explain it, but God had the situation in hand.

SOEWEREINE DAAD VAN GOD!

This is revival dear people! This is a sovereign act of God! This is the moving of God's Spirit, I believe in answer to the prevailing prayer of men and women who believed that God was a covenant-keeping God but must be true to His covenant engagement...

That continued for almost 3 years. Until the whole of the island was swept by the mighty power of God.

As God se kinders getrou begin bid, as ons ons self voor Hom verootmoedig is niks vir Hom onmoontlik nie!

KRAG IN KAOKOLAND

- ons beleef heerlike verrassings van God se kragtige genade.

‘n Man wat sy stoel vir kilometers dra om ‘n Sondagdiens te kan bywoon... Dis maar een voorbeeld van God se verrassende genadekrag wat ons groepie tydens ons afgelope 4x4 manne uitstappie in Kaokoland beleef het.

Eintlik het die verrassings vir my al Vrydagoggend begin toe ek moes ontdek dat Roelf van Tonder, wat vir ons reëlings verantwoordelik was, se swaer, Mario van Vuuren ‘n ou skoolkennis van my is vir wie ek meer as dertig jaar gelede gesien het. Dit was aangenaam om baie jare te kon invul... Op pad na Kaokoland via Ovamboland het ons ook vlugtig aangedoen by Olukonda, waar mens die bewyse van God se krag weer op ‘n ander manier kon sien in die reusewerk wat die Finse pioniersendeling, Martin Rautanen onder moeilike omstandighede vir God se Koninkryk gedoen het. Wat anders as die krag van God stel iemand in staat om soveel offers te bring? Die vier kinder graffies* langs sy eie een is ‘n stil maar kragtige getuienis, dat niks, ook geen smart en verlies God se werk op aarde sal stuit en sy Koninkryk sal kan kelder nie.

Op die polsende Opuwa (met sy bedrywige mengsel van kulture) het ons vir ds. Erik van Zyl en hoofman Jan Kasupi gekry en daarvan die pad gevat na Etanga. Die son het toe vinnig gesak en net buite Etanga het ons die eerste nag in ‘n rivierbedding ons kamp opgeslaan.

[Ds. Erik van Zyl en Hoofman Jan Kasupi]

Die geskraapte pad hou by Etanga op. Die volgende dag kon die manne hulle viertrekvoertuie behoorlik toets oor die bergpaadjie na Ondije. Dis ‘n pad wat deur die Himbas self gebou is. Almal en alles (ook nog 18 sakke sement) is darem uiteindelik veilig oor die berg. Die sement is by Ondije se besondere klipkerkie gestoor. Dit gaan gebruik word om die binnekant te pleister omdat die slange baie pla. Ons moes juis hoor van ‘n sebraslang en ‘n ander slang (“met twee skerp kante” -?) wat daar doodgemaak is!

In die Omaravarava vlakte het ons weer kamp opgeslaan. (Andre Barnard, baie dankie vir daai puik stort!) Die aand is die Jesus film gewys en sommige Himbas het sommer net daar waar hulle gekyk het oornag. Hulle het ook versoek dat die Woord aan hulle na die tyd gebring moes word, want hulle sou nie die volgende dag se diens op Ondije kon bywoon nie. Die volgende Sondag oggend voor ons vertrek is die Woord weer gebring. Dis duidelik dat God in hierdie gemeenskap werk. Hierdie openheid vir die Woord is ‘n bewys van die werking van God se Gees. Dis beslis nie orals in Kaokoland die geval nie, dis heerlik en uniek!

Die kerkdiens op Ondije was iets besonders vir die manne wat saam was. Die sang en musiek (wat deur ‘n jong kind op ‘n waterkan voortgeslaan is) was besonders. Dit was my voorreg om die boodskap uit Romeine 1:16 te bring, oor die evangelie as die krag van God! Na die tyd het die aanwesiges die geleentheid gehad om iets sê. Twee manne het hulle dank uitgespreek. Daarna het ‘n meisie ‘n getuienis gelewer en ander uitgedaag om hulle ook te bekeer. ‘n Jong seun, Yakutwa Tjavara het opgestaan as teken dat hy ook Jesus wil volg. Na die diens het ds. Erik en Jan met hom ‘n gesprek gevoer. Hy het gebid en die Here gevra dat sy lewe vrug mag dra.

Ds. Erik het deurentyd wonderlike verhale van God se genade vertel en ons aan Himba Christene voorgestel. Stralende gesigte het van verlossing en die blydskap in die Here getuig. Ook Jan het sy getuienis met ons gedeel van die pad wat God al vir jare met hom loop. Ja,op soveel maniere bewys God sy krag en genade. Jan het al baie wel en weë beleef en selfs sy een vingerpunt in ‘n worsteling met ‘n leeu verloor!

Die terugpad via ‘n ander roete het weer vir ‘n goeie 4x4 ervaring gesorg. Die blywende indruk was egter nie bloot die bestyging van klipperige bergpaadjies nie, maar hoe God alles beheer tot sy eer te midde van die lewe se af en opdraendes. Die laaste oggend, kort voor ons vertrek het ‘n Himba man en vrou op donkies by ons kampplek in die rivierbedding opgedaag en selfs hulle het ‘n begeerte gehad om God se Woord te hoor! ‘n Kort boodskap is ook toe met hulle gedeel.

[Selfs hierdie kinders in 'n afgeleë gebied dra nou Westerse klere.]

Mense het baie illusies oor Kaokoland. Pasop maar daarvoor. Diegene wat die Himbas as lewende kuriositeite beskou en so wil behou gaan teleurgesteld wees. Die tradisionele leefwyse en kleredrag is reeds ingrypend deur die Westerse leefstyl (en euwels) verander. Ekologies gaan dit ook nie goed in Kaokoland nie. Daar is skrikwekkende erosie en oorbenutting van natuurlike hulpbronne. Dis hartseer om te sien hoe die skepping vernietig word. As jy egter ‘n hart het vir God en graag eerstehands wil beleef hoe Hy Homself aan eenvoudige mense openbaar is hierdie deel van ons land voorwaar ‘n skatkamer van ondervindings. Dalk lei God jou om self ook hierby betrokke te raak...

In die land van die heilige vuur (die heidense "okoruwo") brand die vuur van God se Gees in mense se harte!

*Hulle het ses van hul nege kinders vroeg aan die dood afgestaan.