ONGEMAKLIKE GENADE

- die genade wat Jesus uitdeel pas nie altyd by ons eie idees van genade nie! 

Die heerlikheid van Jesus is ‘n heerlikheid vol genade en waarheid. (Johannes 1:14) Genade en waarheid word deur Jesus gedemonstreer soos in niemand anders se lewe nie. Trouens, sy lewe is ’n PLAKBOEK van genade .... dink aan sy genade teenoor die sedelose Samaritaanse vrou, die skelm Saggeus, die gevalle dissipel Petrus... almal het genade op genade ontvang! Reeds hier reg aan die begin van sy bediening (sien LUKAS 4:16-30) stel Jesus sy missie van genade. Hy doen dit in die sinagoge van Nasaret, sy tuisdorp toe Hy die geleentheid gekry het om die Skrifvoorlesing te doen. “Die Gees van die Here is op My omdat Hy My gesalf het om die evangelie aan armes te verkondig. Hy het My gestuur om vrylating vir gevangenes uit te roep en herstel van gesig vir blindes, om onderdruktes in vryheid uit te stuur, om die genadejaar van die Here aan te kondig." (18,19) Jesus het voorgelees uit die profesie van Jesaja.* 

Die heerlike genade van Jesus bring bevryding vir die grootste sondaars, maar andere word juis daardeur afgestoot! 

Genade, so heerlik! Maar pasop, genade is nie altyd presies wat ons verwag nie! Hier tydens die dramatiese gebeure in Nasaret sien ons ook ’n ander faset van genade... Die skerpheid, verrassing, gevaar, risiko en ongemaklikheid van genade is dwarsdeur Jesus se bediening baie opvallend. Jesus se genade is so anders heerlik en uniek dat sommige juis afgestoot word daardeur. 

Ons sien dit in die dramatiese ommeswaai in hoorders se houding - eers bewondering en instemming. “Almal het hulle instemming met Hom betuig en was verwonderd oor die aangename woorde uit sy mond.” (22) Uiteindelik word hierdie einste hoorders, woedend en moorddadig! “Almal in die sinagoge was woedend toe hulle hierdie dinge hoor. Hulle het opgespring, Hom uit die dorp uitgejaag en Hom gebring tot op die rand van die berg waarop hulle dorp gebou was, om Hom van die krans af te gooi.” (28,29) 

Hoekom? Jesus het teen hulle selfgesentreerde verwagtings ingegaan. Hulle hou net van genade volgens hulle idees en voorwaardes. Hy het nie ingepas by hulle denke nie. Hulle betwyfel Jesus se Messiasskap. “En hulle sê: "Is hy dan nie die seun van Josef nie?” (22b) Ja, dit was wonderlik om God se woorde van genade te hoor, maar dit was vir hulle onaanvaarbaar dat dit aan die persoon van Jesus gekoppel kon wees! "Hy is dan ‘n gewone dorpskind en timmerman se seun. Jesus, die beloofde Messias? So nimmer as te nooit!" 

Jesus reageer deur te impliseer dat Nasaret geen spesiale aanspraak op Hom kan maak nie. Hulle kon Hom nie dwing om wonders daar te doen nie. (En trouens, Hy het ook nie, weens hulle ongeloof!) Jesus verwys nou na twee Ou Testamentiese verhale, wat diep sny. Dit gaan oor God se genade vir totale buitestaanders, vyande van die volk, vreemdes… 

Die eerste handel oor die wondergenesing van Naäman, die heidense generaal, ‘n vyand van Israel wat groot skade n ellende aangedoen het. God het hom deur Elisa sy kneg genees van melaatsheid. Ja, hy ontvang ‘n wondergenesing, terwyl daar baie melaatses in die destydse Israel was wat nooit genees is nie. Onverdiende, onverklaarbare soewereine genade van God! 

Die ander verhaal handel oor die weduwee van Sarfat. God het die profeet Elia tydens die groot droogte na haar toe gestuur om deur haar versorg te word. Sy beleef verbysterende Goddelike genadewonders, die vermeerdering van die olie en meel, en nog heerliker die opwekking van haar seun wat gesterf het. Tog was sy ‘n heidense weduwee wat gewoon het in die landstreek van Israel se vyande. Weereens is die Goddelike genade uniek en onverstaanbaar, want daar was beslis in hierdie tyd baie weduwees in Israel, maar Elia is nie na een van hulle toe gestuur nie en hulle het ook nie wonders beleef nie! 

Hierdie verhale moes ‘n groot skok gewees het vir die sinagogegangers van Nasaret. Dit druis in teen hulle selfsugtige sienings en vooropgestelde idees! Natuurlik, hierdie voorbeelde kom uit die Skrifte en hulle het dit goed geken, maar dit trap op hulle tone en maak hulle eggo’s bitterlik seer. Dit laat hulle in woede en haat uitbars! Hulle verstik in hulle eie vooroordele! 

Genade is heerlik. Maar genade is nie iets wat ons kan voorskryf en manipuleer nie. God se genade is soewereine genade, Hy bepaal hoe dit uitgedeel word... Ons is ontvangers, ons kan nie die bepalings en voorwaardes opstel nie... So maklik vergeet ons dit nes die mense van Nasaret. 

Kom ons dink net bietjie oor nog twee aspekte van Jesus se genade wat die ongemak en skerp kant daarvan uitlig: 

JESUS SE GENADE HET HOM NOOIT ONEERLIK GEMAAK NIE. 

Nooit was Jesus skuldig aan vleitaal nie! Nie eens vir die mense van sy tuisdorp het Hy die heuningkwas uitgehaal nie. Jesus sê ’n ding soos Hy is. Ja, vol van genade en WAARHEID! Dwarsdeur die Nuwe Testament word mens getref deur Sy absolute skokkende eerlikheid! Die toestand van die wêreld wat Jesus se koms noodsaaklik gemaak het, was so sleg, dat Jesus van brutale taal moes gebruik maak om die werklikheid daarvan beskryf. Toe mense Hom vra vir ’n teken was sy reaksie : “ ’n Slegte en afvallige geslag wil ’n teken hê” (Matteus 16:4) Hy ruk die selftevrede godsdienstiges in die bek met hierdie snydende beskuldiging: “Julle is soos witgeverfde grafte, wat van buite mooi lyk maar daarbinne vol doodsbene en allerhande onsuiwerhede is.” 

Jesus het die vroom godsdienstige ongelowiges die harnas ingejaag met hierdie beskuldiging : “Julle is kinders van die duiwel; hy is julle vader, en julle wil doen wat julle vader wil hê julle moet doen.” (Johannes 8:44) En selfs toe Jesus se eie toegewyde dissipel Petrus heldhaftig geprotesteer het teen Sy lydensweg, het Jesus omgedraai en Hom streng bestraf : “Moenie in my pad staan nie Satan! Jy is vir my ’n struikelblok....” (Matteus 16:23) Hoekom reageer Jesus so skerp? Vir die mens se geestelike dood was daar net een oplossing : Jesus se plaasvervangende sterwe aan die kruis. Enige poging om dit te verhinder was inderdaad demonies. Petrus is hier die Satan se agent en Jesus sê dit duidelik. Jesus se eerlikheid het niemand gespaar nie! Genade praat reguit, en dis mense ongemaklik maak... 

GENADE HET 'N BITTER SKERP SNYKANT VIR DIE WAT DIT VERWERP. 

Ons sien in hierdie gedeelte hoe Jesus se genade mense in opstand bring. Nie almal was bly oor sy boodskap van wye genade nie, nie almal het dit met dankbaarheid aanvaar nie. Daarom het Jesus dikwels gewaarsku teen die gevolg van die verwerping van sy genade! Dis die hel! Hy het geen kwesbare gevoelens gespaar om mense teen die ewige straf in die poel van vuur te waarsku nie. Terwyl die onderwerp van “hel” ‘n taboe kwessie geword het in die meeste kerke is dit ‘n feit dat niemand in die Bybel meer dikwels en meer skrikwekkend oor die hel gepraat het as Jesus nie! “Die engele sal uitgaan en die slegtes skei van die goeies en hulle in die brandende oond gooi. Daar sal hulle huil en op hulle tande kners.” (Matteus 13:49) Hel is volgens Jesus ’n plek waar “die wurm nie sterf nie en die vuur nie geblus word nie” (Markus 9:4) Jesus gebruik kliniese logika om aan te toon dat blote aardse gevare - soos om doodgemaak te word - niks in vergelyking is met die bedreiging van die hel nie. “Aan julle My vriende, sê Ek : Moenie bang wees vir die wat die liggaam doodmaak en daarna niks verder kan doen nie. Ek sal vir julle sê vir wie julle moet bang wees : vir Hom wat mag het om, na die dood, in die hel te werp. Ja, Ek sê vir julle, Hom moet julle vrees.” (Lukas 12:4-5) 

As Jesus vandag weer op aarde moes wees, sou die meeste kerke Hom nie toelaat om daar te preek nie! 

Hoekom is Jesus so ontsettend eerlik? Hy het meer as enigiemand die mens regtig lief! Hy wil bitter graag dat ons die oordele van God gespaar bly! Jesus sal vir ons die weg na die koninkryk aanwys, of ons daarna wil luister of nie. “As jou regteroog jou laat struikel, haal hom uit en gooi hom van jou af weg; want dit is beter dat net een van jou ledemate verlore gaan as dat jou hele liggaam in die hel gewerp word.” (Matteus 5:29) Eerder verminking as veroordeling! 

Jesus het ook eerlik gesê dat die evangelie skeiding tussen mense en onmin op aarde gaan veroorsaak! “Dink julle dat Ek gekom het om vrede op die aarde te bring? Nee, sê Ek vir julle, eerder verdeeldheid” (Lukas 12:51) “Ek het gekom om tweedrag te bring ‘tussen ‘n man en sy vader en tussen ‘n dogter en haar moeder, tussen ‘n skoondogter en haar skoonmoeder.” (Matteus 10:35) 

Sjoe, pas hierdie woorde by die Prins van Vrede? Onthou net, sy doel is nie vrede met ongeloof, ongehoorsaamheid en sonde nie. Dis vyande wat vernietig moet word, anders vernietig hulle ons. Waar die radikale boodskap van Jesus se vergifnis verkondig word, kry mens tweeledige reaksie - aanvaarding of verwerping. Die evangelie van genade veroorsaak onrus en opstand op aarde! “Ek het gekom om vuur op die aarde aan die brand te steek, en hoe wens Ek dat dit al aan die brand is!” (Lukas 12:49) Ons moenie dink ons kan vir Jesus “makmaak” om by ons sienings en voorwaardes te pas nie... 

Genade is onbeskryflik heerlik, maar ook gevaarlik as jy dit misbruik of verwerp! 

Harde dinge uit Jesus se mond! Wie kan dit verdra om na hierdie dinge te luister? Wie kan so ’n Jesus volg? Die gelese gedeelte impliseer dit eintlik reeds. (Vers 18) Die behoeftiges, nederiges, leerbares, gebrokenes, diegene wat hulle nood en afhanklikheid van Jesus besef en erken... Hulle sal in sy woorde die stem van krag en waarheid en geregtigheid en liefde hoor. Die mens wat werklik sy sondenood besef sal nie aanstoot neem nie, maar Jesus se vergewende genade aangryp! Hulle sal juis moed skep uit die feit dat ten minste iemand die erns van die menslike toestand raaksien, die vyand ken, eerlik is, nie kompromie maak nie en praat soos ’n oorwinnende Koning en ’n groot Verlosser.** Dit kom hierop neer - genade is verniet, maar dis vir die dorstiges - die wat dit regtig wil hê - meer as enigiets anders! “Die Gees en die bruid sê: "Kom!" En elkeen wat dit hoor, moet sê: "Kom!" En elkeen wat dors het, moet kom; elkeen wat die water van die lewe wil hê, moet dit kom kry, verniet!” (Openbaring 22:17) Is jy in opstand teen Jesus se genade of is jy ‘n dorstige wat dit blymoedig aanvaar? 

(Om verder te lees oor die misbruik van genade waarteen die Nuwe Testament waarsku, kliek op  HEILIGE BALANS) 

*Jesaja 61:1 

** John Piper, “Seeing and Savouring, Jesus Christ”

Genade vir gebrokenes! ( 'n foto wat baie jare gelde deur my Pa, Johan de Koning in die Kavango geneem is.)

SIEN EN SMAAK

- wie JESUS regtig is!

[Jare gelede het ‘n broer in Jesus, Armand Kruger vir my ‘n besondere boek persent gegee. Dit was “SEEING AND SAVORING JESUS CHRIST” van John Piper. Dit handel oor die asemrowende, oneindige en veelsydige heerlikheid van Jesus. Jesus is regtig baie baie meer as wat enige een van ons besef... Hieronder is ‘n vertaling van een hoofstuk uit die boek. Skaf gerus vir jou hierdie boek aan.] 

DIE HARDE KANT VAN DIE SAAK 

- Die erns van Jesus Christus 

Die heerlikheid van Jesus Christus lê onder andere daarin dat Hy altyd uit pas is met die wêreld, maar juis daarom altyd relevant vir die wêreld is. As Hy netjies ingepas het sou Hy van min waarde gewees het. Die mens se poging om die Jesus van die Bybel “oor te maak” sodat Hy moet inpas by die gees van een geslag maak Hom juis swak in die volgende geslag. Dis beter om Jesus te laat wees wat Hy is, want dit is juis sy kant wat aanstoot gee wat ons die nodigste het. 

Wat veral aanstootlik is vir die moderne westerse sentiment is die harde, stomp en heftige vorm van Jesus se liefde. Mense wat dunvellig is sou dikwels seergemaak gevoel het deur Jesus se snydende tong. Mense wat liefde net met sagte vriendelike woorde assosieer sou herhaaldelik verontwaardig gewees het, deur die skerp, amper gewelddadige taal van die Here. 

Natuurlik was dit nie die enigste manier waarop Hy gepraat het nie. Ons het reeds gekyk na die soetheid van sy barmhartigheid, na sy geduld en vriendelikheid en vergiffenis. (Hoofstuk 10) Dis juis daarom dat sy harde woorde nie sommer afgemaak kan word as norsheid of uitbarstings van ’n humeur of ongevoelige vyandskap nie. Wat ons in die bytende taal van Jesus kry is ’n vorm van liefde wat juis gepas is in die werklike wêreld van korrupsie, dooie harte en die geweldige konsekwensies wat ons besluite inhou. As daar geen groot boosheid was nie, geen dowe harte en geen ewigheidskonsekwensies nie, dan sou die enigste gepaste vorm van liefde ’n sagte benadering en vriendelik woorde wees. So ’n wêreld sou in elk geval nie die Seun van God doodmaak en sy dissipels haat nie. Maar so ’n wêreld bestaan nie! 

Dis baie nodig vir ons om na die skokkende hardheid van Jesus se genade te luister. Dit het mense in sy eie tyd verwonderd laat staan. Selfs sy vyande het erken dat hy verstommend onverskillig was ten opsigte van andere se goedkeuring. (Jesus was m.a.w. geen “people’s pleaser” nie – vert.) Ons is geneig om oorbekommerd te wees oor wat andere van ons woorde dink. Jesus was nie so nie. “Meneer ons weet dat U in U prediking en onderrig regsinnig is. U let nie op die aansien van persone nie. U is getrou aan die waarheid, en so maak U die wil van God bekend” (Lukas 20:21) Toe die vyandige Fariseërs offisiere na Jesus stuur om hom te vang het hulle ongedane sake teruggekeer met die woorde : “Nog nooit het iemand gepraat soos hierdie man nie” (Johannes 7:46) 

Dis die getuienis van elke generasie. Niemand het nog ooit soos hierdie Man gepraat nie. Dit was al die geval toe hy nog ’n seun in die tempel was : “Almal wat Hom gehoor het was verbaas oor sy insig en antwoorde” (Lukas 2:47) Toe Hy sy openbare optrede in die sinagoge in Nasaret begin het, het almal eers goed van Hom gepraat (Lukas 4:22), maar toe Hy eers onverskrokke teen die grein van hulle selfgesentreerde verwagtings ingaan (vers 24-27), was daardie selfde mense “woedend” (vers 28) en het probeer om Hom van ’n krans af te gooi. En uiteindelik aan die einde van sy bediening, het sy deurdringende antwoorde finaal die monde gestop van sy teenstanders, behalwe vir die uitroepe : “Kruisig Hom” Ons lees : “En niemand kon Hom ’n woord antwoord nie; ook het geeneen van daardie dag af dit meer gewaag om Hom vrae te stel nie.” 

Die toestand van die wêreld wat Jesus se koms noodsaaklik gemaak het, was so sleg, dat Jesus van skokkende taal moes gebruik maak om dit te beskryf. Toe mense Hom vra vir ’n teken was sy reaksie : “ ’n Slegte en afvallige geslag wil ’n teken hê” (Matteus 16:4)Toe sy eie dissipels nie ’n demoon kon uitdryf nie, het Hy gesê : “Ongelowige geslag, hoe lank moet ek nog by julle wees?” (Markus 9:19) Toe Hy hulle geleer om te bid was sy woorde: “As julle wat sleg is.......” (Matteus 7:11) Jesus gaan van die veronderstelling uit dat hulle sleg is en sê dit dan ook reguit. 

Nie slegs het Jesus die wêreld as boos en owerspelig en ongelowig veroordeel nie, Hy het ook gesê dat almal geestelik dood is. Toe ’n dissipel vir Jesus gevra het of hy sy vader kan begrawe, was Jesus se skokkende woorde: “Volg My en laat die dooies hulle eie dooies begrawe” (Matteus 8:22) Die verskriklike situasie van lewende dooies verg geen onduidelike taal nie! Dieselfde ernstige woorde was nodig vir die Fariseërs. “Ellende wag vir julle, want julle is soos onherkenbare grafte..” En ook : “Julle is soos witgeverfde grafte, wat van buite mooi lyk maar daarbinne vol doodsbene en allerhande onsuiwerhede is.” 

Hierdie doodsheid was Satanies, want die duiwel was van die begin af ’n mensemoordenaar. Jesus het die vroom ongelowiges die harnas ingejaag met hierdie beskuldiging : “Julle is kinders van die duiwel; hy is julle vader, en julle wil doen wat julle vader wil hê julle moet doen.” (Johannes 8:44) En selfs toe Jesus se eie toegewyde dissipel Petrus heldhaftig geprotesteer het teen Jesus se lydensweg, het Jesus omgedraai en om streng bestraf : “Moenie in my pad staan nie Satan! Jy is vir my ’n struikelblok....” (Matteus 16:23) Vir die mens se geestelike dood was daar net een oplossing : Jesus se plaasvervangende sterwe aan die kruis. Enige poging om dit te verhinder was inderdaad demonies. Geen taal was te sterk om dit af te weer nie. 

Die toestand van die menslike hart sal lei tot die ewige straf vir hulle wat nie die genesing wat Christus gebring het wil aanvaar nie. Daarom het Jesus geen kwesbare gevoelens gespaar om mense teen die hel te waarsku nie. Niemand in die Bybel het meer dikwels en meer skrikwekkend oor die hel gepraat as Jesus nie! “Die engele sal uitgaan en die slegtes skei van die goeies en hulle in die brandende oond gooi. Daar sal hulle huil en op hulle tande kners.” (Matteus 13:49-50) Toe die dissipels Jesus probeer vaspen om meer presies te wees oor die plek van oordeel, het Hy eenvoudig geantwoord : “Waar aas lê daar sal aasvoëls ook bymekaarkom” (Lukas 17:37) Inderdaad is sommige werklikhede so vreesaanjaend, dat dit eerder met aanstootlike beelde geteken geword as presiese feite. 

Hel is volgens Jesus ’n plek waar “die wurm nie sterf nie en die vuur nie geblus word nie” (Markus 9:48) Dit is ’n plek van “buitenste duisternis” (Matteus 8:12; 22:13;25:30) Dit is die “ewige vuur wat vir die duiwel en sy engele voorberei is” (Matteus 25:41) Die vuur is “onblusbaar” (Markus 9:43) Dit is ’n “ewige straf” (Matteus 25:46) 

In die lig hiervan verduidelik Jesus met skrikwekkende logika dat blote aardse gevare - soos om doodgemaak te word - niks in vergelyking is met die bedreiging van die hel nie. “Aan julle My vriende, sê Ek : Moenie bang wees vir die wat die liggaam doodmaak en daarna niks verder kan doen nie. Ek sal vir julle sê vir wie julle moet bang wees : vir Hom wat mag het om, na die dood, in die hel te werp. Ja, Ek sê vir julle, Hom moet julle vrees.” (Lukas 12:4-5) 

Hieruit is die kru gevolgtrekking wat mens kan maak, dat die skrikwekkende ellendes in hierdie wêreld, hoe erg ook al, nie die grootste tragedie is nie. Baie groter is die tragedie om nie die hel te ontvlug, deur die weg van geloof en bekering nie. Jesus het op ’n blatante konkrete manier hierdie waarheid aan mense oorgedra wat vir die verkeerde dinge bang was. Byvoorbeeld, die klomp mense wat uiters ontsteld was oor die groep Galilese aanbidders, wie se bloed Pilatus met hulle offers gemeng het. Hulle het hierdie onreg aan Jesus meegedeel en moes waarskynlik stomgeslaan gewees het deur sy reaksie, toe Hy gesê het : “Dink julle dat hierdie Galileërs groter sondaars was as al die ander Galileërs, omdat dit met hulle gebeur het? Nee sê Ek vir julle, maar as julle julle nie bekeer nie, sal julle net soos hulle ook almal omkom!” (Lukas 13:2-3) Met ander woorde, in plaas daarvan dat julle verbaas moet wees wat sondige mense vergaan, wees verbaas dat julle nog nie vergaan het nie. 

Jesus sal vir ons die weg na die hemel aanwys, of ons dit nou kan vat of nie. (En of ons dit nou wil hoor of nie! – vert) “As jou regteroog jou laat struikel, hal hom uit en gooi hom van jou af weg; want dit is beter dat net een van jou ledemate verlore gaan as dat jou hele liggaam in die hel gewerp word.” Eerder verminking as veroordeling! So is dit wat betref ons eie veroordeling, hoeveel te meer wat betref die veroordeling van andere. “Elkeen wat een van hierdie kleintjies wat in my glo, van my afvallig maak, vir hom is dit beter as hy met ’n groot meulsteen aan sy nek in die diep see verdrink. (Matteus 18:6) Dis beter dat jy in die see vergaan as dat jy iemand anders in die hel laat beland. 

Dit alles in ag genome is dit nie verrassend dat Jesus die ingaan in die Koninkryk as ’n daad van geweld beskryf nie. “Sedert die dae van Johannes die Doper tot nou toe breek die Koninkryk van die hemel vir homself ’n pad oop, en mense wat hulle kragtig inspan, kry dit in besit.” (Matteus 11:12)* Dis ook nie verbasend dat Hy sê : “Maar die poort wat na die lewe lei, is nou en die pad daarheen smal, en dié wat dit kry is min.” (Matteus 7:14) Die pad is smal en min bewandel dit. Daar is eerder baie wat na Jesus luister en moet sê : “Wat Hy nou is darem te erg. Wie kan daaraan gehoor gee? ” (Johannes 6:60) 

Maar dis nie al nie. Jesus spel die smal pad nie net uit in terme van ‘n rein hand en oë nie, en ’n radikale verantwoordelikheid teenoor die kleintjies nie. Hy mik ook sy harde woorde op ons onregmatige toewyding aan familie, self en besittings. “As iemand na My toe kom, kan hy nie my dissipel wees nie tensy hy afstand doen van sy eie vader en moeder en vrou en kinders en broers en susters, ja, selfs van sy eie lewe.” (Lukas 14:26) “wie sy lewe in hierdie wêreld nie bo My liefhet nie, sal dit vir die ewige lewe behou.” (Johannes 12:25) Selfs liefde vir vroom ouers sal dikwels na haat lyk vir die wêreld, wanneer ons eers die Koninkryk soek.” En as ons ouers nie godvresend is nie, sal die einste geloof wat maak dat ons hulle verlossing soek, hulle teen ons laat draai. “Ek het gekom om tweedrag te bring tussen ’n man en sy vader en tussen ’n dogter en haar moeder, tussen ’n skoondogter en haar skoonmoeder; ja, ’n man se huismense sal sy vyande wees.” (Matteus 10:35,36) Beteken dit dat mens jou familie verloor as jy Christus volg? Jesus antwoord dit op ’n verrassende wyse as Hy sê : “Elkeen wat die wil doen van my Vader wat in die hemel is, dié is my broer en my suster en my moeder.” (Matteus 12:50)

As dit dalk vir jou nie klink na die bediening van die Prins van Vrede nie, onthou net, sy doel is nie vrede met ongeloof en ongehoorsaamheid nie. Dis die vyande wat vernietig moet word, anders vernietig hulle ons. As die amnestie wat Jesus aanbied, van die hand gewys en verag word, is verdeeldheid onvermydelik - en Hy weet dit : “Dink julle dat Ek gekom het om vrede op die aarde te bring? Nee, sê Ek vir julle, eerder verdeeldheid.” (Lukas 12:51) “Julle sal selfs deur julle ouers en broers en susters en familie en vriende verraai word, en hulle sal party van julle doodmaak.” (Lukas 21:16) “Ek het gekom om vuur op die aarde aan die brand te steek, en hoe wens Ek dat dit al aan die brand is!” (Lukas 12:49)

Wie kan na hierdie dinge luister? Wie kan dit verstaan? Wie kan bly wees oor hierdie woorde en nog steeds verstaan wat Hy bedoel as Hy sê : “Dit sê Ek vir julle sodat my blydskap in julle kan wees en julle blydskap volkome kan wees.” (Johannes 15:11) Jesus se antwoord is net so verrassend soos die woorde wat in die eerste plek tot die vraag aanleiding gegee het. Hy gee die antwoord met blydskap. “By daardie selfde geleentheid het Jesus deur die Heilige Gees dit uitgejubel : Ek prys U Vader, Here van hemel en aarde, dat U hierdie dinge vir slim en geleerde mense verberg het en dit aan eenvoudiges bekend gemaak het. Ja, Vader, so was dit u genadige bedoeling.” (Lukas 10:21) Die nederiges, die leerbares, die gebrokenes, die onderdaniges, die eenvoudiges - hulle sal die stem van krag en waarheid en geregtigheid en liefde hoor. Hulle sal hoor en hulle harte sal brandend in hulle binneste word as Hy praat. (Lukas 24:32) Hulle sal nie aanstoot neem nie. Hulle sal juis moed skep uit die feit dat ten minste iemand die erns van die menslike toestand raaksien, die vyand ken, nie kompromie maak nie en praat soos ’n oorwinnende Koning en ’n groot Verlosser.

STERF OM VRUGBAAR TE KAN LEWE

- Jesus se raad (wat die gemiddelde “prosperity gospel” aanhanger en  TBN kyker aan hulle pizzas sal laat stik)

Die sekerste manier om onvrugbaar, vaal en vreugdeloos te wees is:  Leef maar net rustig vir jouself.  Fokus maar net op jou eie gerief, jou eie behoeftes, jou finansiële groei,  jou eie aftreeplanne... Klink dit vreemd en vergesog? Wel dis die duidelike implikasie van Johannes 12:24,25.   “Dít verseker Ek julle: As ‘n koringkorrel nie in die grond val en sterwe nie, bly hy net een; maar as hy sterwe, bring hy ‘n groot oes in. Wie sy lewe bo My liefhet, verloor dit; en wie sy lewe in hierdie wêreld nie bo My liefhet nie, sal dit vir die ewige lewe behou.”   Geweldige woorde!

Jesus gebruik ’n eenvoudige beeld uit die landbou wat sy hoorders almal goed kon verstaan. ’n Koringkorrel of mieliepit moet in ’n sekere sin “sterwe” sodat daar ’n oes kan kom. Hy moet sy bestaan en vorm as pit prysgee, onder die grond begrawe word en van die toneel verdwyn. As ’n pit by wyse van spreke sou weier... sal hy ‘n mislukking wees, net alleen bly, geen oes voortbring nie, sy bestaansdoel misloop.

Jesus praat hier  natuurlik in die eerste plek van Homself en spesifiek van sy sterwe aan die kruis. (die gesprek vind plaas kort voor die kruisiging) Jesus se sterwe aan die kruis lewer ’n ryk oes op van verloste mense. Sonder Jesus se plaasvervangende dood sou nie een van ons gered kon word nie. Jesus se offerdood wis ons sonde uit omdat Hy so die straf wat ons verdien in ons plek ondergaan. (Jesaja 53:5,6) As Jesus nie gesterwe het nie,  sou ons nie verlos kon word nie-  nie ek nie, nie jy nie... Ons moet dit goed verstaan, Jesus het baie wonderlike dinge gedoen, genesings, vermeerdering van die brood, op die water geloop.....nie een van hierdie dinge kon verlossing bewerk nie,  Hy moes spesifiek sterwe en ons straf dra in ons plek. Daarom het Satan alles gedoen om Jesus van die kruis weg te hou... So dis baie duidelik, as Jesus nie gewillig was om te sterwe nie,  sou daar geen oes van verloste mense vir sy Vader  wees nie. Geen mens sou gered word nie.

Hierdie selfde beginsel van sterwe om te kan lewe, maak Jesus nou egter ook van toepassing op sy volgelinge. (vers 25) Dis op ons van toepassing op ’n aangepaste manier. Aangepas, want ons lyding en swaarkry  verdien nie vir ons die lewe nie en bewerk nie verlossing nie. Anders gestel, niks wat ons kan doen kan vir ons sonde betaal nie. Geen offer wat ons kan bring kan die slegte dinge wat ons gedoen het uitkanselleer nie. En tog word daar van elke kind van God  verwag om te sterwe aan sy eie voorkeure en belange, ja aan sy lewe. Wat beteken dit? Jesus moet eerste gestel word, uit dankbaarheid vir wat Hy vir ons gedoen het. Wie Jesus nie bo alles kies nie, kan Hom nie volg nie. Jesus kry voorkeur bo alles wat vir my belangrik, kosbaar en dierbaar is! In hierdie opsig moet ek sterwe aan my eie lewe.

Geen sterwe, geen lewe, geen sterwe geen oes! En daarom as daar geen sterwe in my lewe is nie, is my Christenskap vrugteloos en vaal en  gevolglik ook vreugdeloos. Hierdie beginsel is waar van Jesus self en sy werk. Maar dit geld as ’n basiese vereiste vir ons vrugbare volgelingskap. Dis veral prakties van toepassing op ons getuienistaak, deur woord en lewe in hierdie wêreld.

Kom ons sê dit anders : Sonder ’n doelbewuste keuse vir lyding en sterwe kan daar geen suksesvolle uitleef en uitdra van die evangelie wees nie!

Sonder ‘n doelbewuste keuse vir lyding kan jy nie vir die Here werk nie. 

Dis baie duidelik : Jesus moes deur lyding God se Koninkryk kom vestig. Jesus se lyding en vervolging het egter nog nie opgehou nie. Dit word voortgesit in ons. Ons lyding is ’n voortsetting van Christus se lyding. Dit is soos Paulus sy eie lyding verstaan het in Kolossense 2:24,25  “Ek is nou bly oor al die lyding wat ek ter wille van julle moet verduur, want die vervolging van Christus het nog nie geëindig nie. Ek verduur my deel daarvan ter wille van sy liggaam, die kerk,  waarvan ek ‘n dienaar geword het volgens die opdrag wat God my gegee het om sy woord ten volle aan julle bekend te maak.” Paulus het lyding verduur ter wille van die kerk. Paulus het lyding verduur om sodoende die evangelie te verkondig en die kerk te laat groei. Dit was ’n doelbewuste keuse tot lyding. Hy kon rustig eenkant ’n kommerlose bestaan gevoer het as selfsugtige “Christen” in ‘n “gerieflike voorstad” van Jerusalem... Maar nee, hy  kies om die pad van vervolging te loop sodat die evangelie versprei kon word. Paulus pas die beginsel van Jesus in sy eie lewe toe - Hy kies om te sterwe sodat daar ’n oes kan wees! 2 Timoteus 2:8-10. “Onthou altyd dat Jesus Christus, ‘n nakomeling van Dawid, uit die dood opgewek is. Dit is die evangelie wat ek verkondig.

Vir hierdie evangelie ly ek verdrukking, selfs in boeie soos ‘n misdadiger, maar die woord van God kan nie geboei word nie.

Daarom verdra ek alles ter wille van die uitverkorenes, sodat ook hulle die verlossing, wat daar in Christus Jesus is, en die ewige heerlikheid kan ontvang.”

God het besluit om sy uitverkorenes deur die lyding van sy Seun te red. God het ook bepaal dat die evangelie deur die lyding van sy diensknegte versprei sou word. Evengelieverkondiging gaan onvermydelik met opoffering, lyding en sterwe in baie opsigte gepaard. As jy dink jy gaan gelukwensinge en ‘n klop op die skouer kry omdat jy die evangelie verkondig, leef jy nog in ‘n droomwêreld! John Piper vat als mooi saam : “More and more I am persuaded from Scripture and from the history of missions that God's design for the evangelization of the world and the consummation of his purposes includes the suffering of his ministers and missionaries. To put it more plainly and specifically, God designs that the suffering of his ministers and missionaries is one essential means in the joyful triumphant spread of the gospel among all the peoples of the world.”

Lyding ter wille van die verspreiding van die evangelie is ‘n doelbwuste keuse.   Om deur God gebruik te word in die uitdra van sy verlossingsboodskap moet ons bereid wees om baie kere en in baie opsigte te sterf.

Hoe raak hierdie beginsel ons prakties?  Wat moet ek opoffer soadat die evangelie kan versprei, in watter opsigte moet ek sterwe sodat daar ’n oes vir God ingesamel kan word. (Daar is mos nie oral malariamuskiete en kannibale nie - hoe sterwe ek ter wille van evangelie?) Ek wil net drie praktiese areas uitlig.

Ek moet sterwe aan :

~ My “reg” tot gerief en najaging van  eie belang. Ons voel so veilig om weg te kruip in ons bekende gemaksones...bekende mense, bekende aksies, bekende omgewings, gewaarborgde finansiële pakette en pensioen. Het jy al jou aan jou vrese vir mense gesterf en met ander mense oor Jesus gesels?
Dit sal dalk nodig wees om jou eie belange prys te gee in terme van tyd en geld.  Dit gaan egter nie net oor groot sake nie. Daar is  talle klein keuses waar ek teen my eie belang moet kies om bruikbaar te wees in die uitdra van die evangelie... dalk iets soos ‘n Sondagmiddagslapie wat opgeoffer moet word? Om werklik die Koninkryk van God te laat kom moet ek doelbewus teen my eie welsyn kies. Hierdie beginsel word onderstreep deur talle voorbeelde in die kerkgeskiedenis. Dink maar aan iemand soos Adoniram Judson wat twee vroue en talle kinders moes opoffer om die Woord van God na Burma te bring.  

Lees meer, kliek op ADONIRAM JUDSON.

Baie mense is bereid om op ’n afstand betrokke te raak by uitbreiding van die Koninkryk, maar wil nie hulle hande vuilmaak nie. Ek sal op ’n veilige afstand ’n tjek uitskryf, maar moenie my vra om in ‘n plakkershut in te gaan nie...

~ Kulturele trots en ekslusiwiteit. Ons moet in nederigheid grense oor te steek na ander kulture en klasse wat volgens ons norme anders of minderwaardig is. Ons moet ons hoogmoedige trots in ons sak steek. Ons moet bereid wees om in ander mense se lewe in te klim, hulle denke te probeer verstaan, opofferings te maak om hulle te akkomodeer. Het jy dit al gewaag om teenoor iemand van ‘n ander kultuur of godsdiens te getuig - soos ’n Moslem? Sterf vir jou gemaksone en doen dit. Skuif jou vooroordele opsy en gaan sit langs ’n plaaswerker of ‘n huishulp... of daal doelbewus na die vlak van 'n kind of 'n bejaarde om die evangelieboodskap in hulle leefwêreld se terme oor te dra. Dit kan ook insluit opofferings ten opsigte van taal of ander kulturele aspekte. Weet U dis presies wat Jesus gedoen het - hy het sy hemelse bestaan prysgegee om soos een van ons te word. Ons kan nie die evangelie uit die hoogte deel nie. Ook nie vanuit verkeerde motiewe nie - “Ja, sendingwerk is goed, dit hou darem die ... op hulle plek...” As ons die evangelie wil deel , moet ons diensknegte word wat van ons troontjies afklim. Dis presies wat Jesus gedoen het ...  ”Die Seun van die mens het ook nie gekom om gedien te word nie, maar om te dien en sy lewe te gee as losprys vir baie mense." (Markus 10:45)

~ Alle ambisies en begeerte na sukses en populariteit. Vergeet van daardie begeerte dat almal van my moet hou! Sterf aan die bedekte behoefte  wat ons het om gedurig bedank en waardeer te word. Ons eie ambisies staan in die pad van suksesvolle getuienis....soos om ryk te wil word of aansien in die gemeenskap te hê.  Ons moet ook sterf aan ons “groot indrukwekkende metodes” van evangelisering  wat meer gegrond is op wêreldse propaganda tegnieke as God se Woord.  Die TBN styl van "glitter en glamour!" As ons werklik die evangelie wil bevorder, moet ons bereid wees om nederige metodes te gebruik, wat aan God al die eer sal gee... Om agter die skerms te werk en in ons binnekamers te pleit voor God.  Weet verseker  dat as jy die onverdunde Bybelse boodskap bring,  gaan  jy beslis ongewild wees.  Mense gaan nie van jou hou as jy vir die beginsels van die Woord staan nie. Is jy bereid om ‘n verworpe ongewenste lid van die gemeenskap te wees?  Soos Jesus? Ja, dan eers kan God jou gebruik!  Satan het Jesus versoek op hierdie punt. Hy nooi Jesus om van die tempel se dak af te spring. Dit sou ‘n kortpad na gewildheid wees. Jesus val egter nie vir sy grappie nie, maar kies die bitter eensame pad van die kruis. Sukses mag nooit ons dryfkrag en motief wees nie. Ons moet bereid wees om die evangelie te bevorder al sien ons nooit sigbare resultate nie.  Ons begeerte om geprys te word moet ons afsterf. Jy gaan dalk die teenoorgestelde beleef as jy begin getuig. In plaas van resultate en lof gaan jou skoolleerlinge teenoor wie jy getuig, jou alle hel in die klaskamer gee; juis  jou plaaswerkers vir wie jy die Woord bring gaan jou dalk in die steek laat...terloops dis mos wat Jesus ervaar het van sy eie dissipels! Is jy bereid om al hierdie teenstand deur te gaan?

Kan jy sien, sonder ’n bereidheid om skade te lei, om te sterwe in vele opsigte, is daar geen kans dat ’n mens regtig die evangelie kan uitdra nie? Sonder sterwe, geen vrugdra, geen oes en daarom geen vreugde!

Twee slotopmerkings:

~ Waar lê die struikelblok, hoekom groei die kerk nie vinniger nie? Hoekom is daar nog soveel onbereikte mense na 2000 jaar van kerkwees? Ons kan seker baie lang debatte hieroor voer, maar een duidelik waarheid is : die kerk groei net met die spoed waarteen mense bereid is om te “sterf”!   Daarom is daar in tye van vervolging dikwels vinnige kerkgroei, maar hoe meer welvaart en gerief Christene beleef, hoe minder groei is daar. Namate ons bereid is om aansprake op gerief, eie belang en ambisies prys te gee, groei die kerk. Op hierdie oomblik is daar genoeg middele binne die kerk om die wêreld te bereik - waarom gebeur dit nie? Min Christene is bereid om die pad van die koringkorrel te loop. Min is bereid om hulle finansiële aspirasies en sekuriteite af te sterwe, min mense is  bereid om hulle gesondheid op die spel te plaas... John Stott sê : "The greatest single secret of evangelistic or missionary effectiveness is the willingness to suffer and die."

~Miskien is daar iemand wat eerlik en opreg wonder : Ek wil graag die evangelie uitdra - maar ek moet nog aan baie dinge sterwe, moet ek  maar eers wag totdat ek dit regkry?” Vriende, net Jesus se sterwe was volmaak en volledig. By ons is dit ’n onvolmaakte proses wat lewenslank duur. Solank ons hier op aarde is, sal die kind van God voortdurend maar die soeke na selfbelang en eie gerief in homself ontdek. Moenie wag totdat jy volmaak is voordat jy die evangelie begin uitdra nie- dan gaan jy nooit sover kom nie. Stel jouself tot beskikking van Jesus, NOU!  Die Heilige Gees is getrou. Hy sal jou wys waar jy nog moet sterwe. Begin net!

Bybelse logika :

Streef na jou eie belang en word 'n verloorder! Verloor jouself vir Jesus en sy saak en wees 'n ewige wenner!

VAS IS NIE IETS VREEMDS NIE

- dis ‘n intense uitdrukking van verlange na God.

Is vas nie ‘n Roomse uitvindsel nie? Nee! (Calvyn praat ook positief oor vas) Nou waarom vas ons dan selde of nooit?

ONS GEMAKSUG

Vas is ongetwyfeld een van die geestelike dissiplines wat die meeste deur ons verwaarloos word. Dit ten spyte van die feit dat dit met groot vrug en seën deur gelowiges in beide die Ou  en Nuwe Testament beoefen is. Jesus self het ook gevas. (Matt 4:2) Waarom het dit dan vir die meeste van ons so iets vreemds en ongewoon geword? Een moontlike rede is dat daar geen direkte opdrag in die verband aan die kerk gegee is nie. Die grootste rede vir ons laksheid hiermee is waarskynlik eerder te vind in ons gemakstoel Christenskap, wat maar taamlik kopsku is vir die begrippe opoffering en selfverloëning. Vir hierdie gemaksug betaal ons ‘n hoë prys in terme van gebrekkige toewyding met karige vrug as die gevolg. As ons werklik kerk wil wees volgens die Nuwe Testamentiese  model het dit dalk tyd geword om weer na te dink oor en erns te maak met vas.   

WAT IS VAS?

Vas sou breedweg gestel, beskryf kan word as ‘n vrywillige afstand doen van normale regte (voorregte) ter wille daarvan om myself toe te wy aan intense geestelike aktiwiteit soos byvoorbeeld gebed en verootmoediging. Dit gaan dus nie net altyd eksklusief oor  kos nie.* (Dink byvoorbeeld aan 1Kor. 7:5 - waar dit oor tydelike seksuele onthouding binne die huwelik gaan) Prakties gestel : om myself doelbewus die kyk van ‘n rugbywedstryd op ‘n Saterdagmiddag te ontsê, sodat ek daardie tyd aan gebed kan wy, sou beslis as ‘n beperkte vorm van vas beskou kon word. (Dis miskien ‘n vas wat Suid-Afrikaners en Namibiërs dalk dringend nodig het!) Nietemin, gaan dit in die Bybel hoofsaaklik (wat die uiterlike betref) oor die onthouding van kos. In die Skrif vind ons verskeie variasies ten opsigte van die praktiese inkleding van vas. Dit kan die onthouding behels van kos alleen of kos en water (Esra 10:6; Hand 9:9) of net sekere soorte kos. (Dan 10:3). Vas is ‘n persoonlike saak wat in privaatheid beoefen moet word (Matt 6:16-18), maar daar is ook so iets soos gesamentlike vas.  (Joël 2:15-16; Nehemia 9)

Vas is ongetwyfeld in lyn met suiwer diens aan ons Verlosser, maar dit val binne in die raamwerk van ons Christelike vryheid. Dis 'n saak wat ons voor God  uitmaak. Ons vas het dus niks in gemeen met die Moslems se voorskriftelike verpligte vas tydens Ramadan nie!

VAS VIR DIE REGTE REDES

Vas wat nie in opregtheid volgens Bybelse gronde en beginsels beoefen word nie, kan maklik ontaard in ‘n ernstige frustrasie (al waarvan ek bewus is, is my skreeuende maag) of nog erger ‘n stuk selfgesentreerde bygeloof.  Vas mag nie ‘n manier wees waarmee ek  God se arm probeer draai om aan my selfsugtige wense te voldoen nie. Vas is dus nie soos ‘n eetstaking waardeur gevangenes sekere versoeke wil afdwing nie!  Nog minder kan vas opsigself my gebroke verhouding met God herstel.  (Sonder saligmakende geloof in Jesus  is vas maar net nòg ‘n poging van die sondige mens om sy eie geregtigheid voor God te probeer oprig)  Om hierdie slaggate en skeeftrekkings te vermy is dit belangrik dat ons die Bybelse motiverings en voorskrifte vir vas sal begryp.        

BYBELSE REDES WAAROM ONS BEHOORT TE VAS

• Dit blyk Jesus verwag dat ons sou vas. Net soos gebed en liefdadigheid is vas ook ‘n godsdienstige aktiwiteit. In Matteus 6:1ev spreek Jesus die wanpraktyke en misbruik ten opsigte van hierdie aktiwiteite aan, maar dit beteken nie dat Hy die regte gebruik daarvan verbied of geringskat nie. Trouens Hy gee verder duidelike riglyne vir die regte beoefening van gebed, maar ook vir vas. (Matt 6:16-18) Uit Matteus 9:14-15 sou mens ook kon aflei dat Jesus verwag dat die kerk na Sy hemelvaart sou vas.  Hierdie is ‘n kernbelangrike gedeelte om vas binne die konteks van die kerk van Jesus te verstaan. Toe Hy op aarde was het sy dissipels nie gevas soos Johannes se dissipels en die Fariseërs nie. Dit sou mos geen sin maak nie, want Jesus was dan tasbaar by hulle! Jesus verduidelik dan op ‘n vraag hieroor dat daar wel ‘n tyd sal kom wanneer ons Bruidegom nie by ons sal wees nie. Dan sal sy volgelinge wel vas. 

Hieruit kan ons ten minste twee belangrike waarhede aflei: 

Eerstens - Jesus het voorsien dat die kerk sou vas. Tweedens - Die essensie van vas gaan oor ‘n vurige verlange na  Jesus se teenwoordigheid en werksaamheid in ons lewens. Die behoefte aan vas sal dus eers by Sy wederkoms verdwyn

VAS GAAN OOR ‘N BEHOEFTE AAN BESONDERE GEMEENSKAP MET DIE BRUIDEGOM JESUS,  TYDENS SY AFWESIGHEID!!

• Dis ‘n hulpmiddel in ons kommunikasie met God.** Dis vir ons as sterflike mense nie so maklik om ons diepste gedagtes aan die onsigbare God oor te dra nie. Dis ‘n frustrasie waarvan ook Paulus bewus was - “ons weet nie hoe om te bid nie” (Rom 8:26) Natuurlik, weet God wat ons bedoelings is, maar vir ons bly dit ‘n probleem om daaraan uitdrukking te gee. In hierdie opsig kan die gebruik om te vas nuttig te pas kom. Deur te vas gee ons uitdrukking aan ons diepste hartsingesteldheid teenoor God. So kommunikeer en demonstreer  ons iets van ons innerlike versugtinge aan God. Daar is ten minste vier aspekte van ons hartsgesindheid teenoor God wat uitdrukking in vas vind :

~ dis ‘n praktiese uitdrukking van selfverloëning, wat ‘n onmisbare deel van dissipelwees uitmaak.

~ aansluitend by bogenoemde is opregte vas ‘n uitdrukking van nederige verootmoediging. (Esra 8:21)

~ dis ‘n manier om ons algehele afhanklikheid van God te bely. (Esra 8:21-22) 

~ opregte vas is ‘n bewys van ons erns wanneer ons God in die gebed nader. (Daniël 9:3 saam met die gebed wat daarop volg is ‘n goeie voorbeeld van sulke erns. Lees asseblief hierdie intense smeekgebed van Daniël aandagtig deur. Wil jy nie ook vir die verwoeste kerk van ons dag intree met vas, gebed en smeking nie?) Vas is ‘n intensifisering van gebed! Dis ‘n liggaamlike uitroepteken wat die erns van my innerlike versugtinge voor God sigbaar wil stel. (Piper)***

• Daar is spesifieke tye en omstandighede waartydens vas ‘n belangrike en effektiewe rol kan speel as ‘n genademiddel wat God vir ons gee.  Voorbeelde in die Skrif is o.a. die volgende:

~ tye van verootmoediging en berou. (1 Samuel 7:6)

~ wanneer ons in belangrike sake die Here se leiding, hulp en seën soek. ( 2 Kron 20:3; Hand 14:23)

~ as ‘n uitdrukking van diens en aanbidding van God.  (Lukas 2:37; Hand 13:2)

DIE NOODSAAK VAN VAS IN ONS DAG 

Net soos prediking en die sing van lofliedere, wanneer dit nie volgens die voorskrifte van die Skrif en vanuit suiwere motiewe beoefen word nie, kan ontaard in nuttelose mensgemaakte rituele,  is dit natuurlik ook die geval met vas. Vas opsigself is vir seker geen kortpad manier of resep om ons geestelik reg te ruk of die Here se seën te ontvang nie. Daar is geen outomatiese of meganiese seën aan vas as sodanig verbonde nie. Soos mense tevergeefs bid, omdat hulle met die verkeerde gesindheid  en motiewe bid, is dit ook moontlik dat mense se vas onaanvaarbaar vir die Here kan wees en dus op ‘n tevergeefse oefening kan uitloop. Hieroor is die volk Israel baie duidelik gewaarsku: “As hulle vas, luister Ek nie na hulle gesmeek nie...” (Jeremia 14:12) Vas is vir die Here slegs aanneemlik wanneer dit met hartgrondige bekering tot geregtigheid, erns en opregtheid gepaard gaan.  “Is die vas wat Ek wil hê nie dit nie: om die wat onregverdig gevange gehou word te bevry, om die juk wat op mense druk af te haal, om verdruktes vry te maak, om elke juk te breek? Is dit nie dat jy vir dié wat honger is van jou brood gee nie, dat jy aan die armes en die dakloses ‘n blyplek gee nie, dat wanneer jy iemand sonder klere sien, jy vir hom klere gee nie, dat jy jou medemens nie aan sy lot oorlaat nie” (Jesaja 58:6,7 NAB) Woorde wat voorwaar diep sny!

Die verkeerde gebruik van iets hef egter nie die verpligting tot die regte gebruik daarvan op nie. Ons kan tog nie ophou bid of sing omdat daar baie valse gebed en aanbidding is nie. Ons behoort dus ook erns te maak met vas in ooreenstemming met die Bybelse riglyne in die verband.

Vas is nie ‘n meganiese alledaagse ritueel nie, maar word as’t ware deur die bepaalde uitdagings en behoeftes van ‘n sekere tyd en omstandighede genoodsaak. Dit kom duidelik na vore uit die Skrif voorbeelde waarna ons gekyk het. Die toestand van die kerk en die wêreld, die uitdagings waarvoor ons as Christene in hierdie dae te staan kom (beide persoonlik en as gemeente van Jesus) vra duidelik dat ons ons tot God sal moet wend in vas en gebed. Vir ‘n vas wat ‘n egte uitdrukking is van selfverloëning, nederigheid, afhanklikheid van God en heilige erns is daar beslis ‘n plek. Onthou weer : ONS VAS OMDAT ONS ‘N DIEP BEHOEFTE HET AAN ONS VERLOSSER!

Is daar ‘n grondige rede om nie te vas nie? Kom ons dink mooi...

*Martin Lloyd-Jones oor vas in sy “Sermon on the Mount”:

“Fasting, if we conceive of it truly, must not . . . be confined to the question of food and drink; fasting should really be made to include abstinence from anything which is legitimate in and of itself for the sake of some special spiritual purpose. There are many bodily functions which are right and normal and perfectly legitimate, but which for special peculiar reasons in certain circumstances should be controlled. That is fasting.”

** Calvyn oor vas in sy Institusie IV.12.14,15 :

“Laat ons dus ‘n ietsie oor die vas sê omdat die meeste mense van oordeel is dat dit nie noodsaaklik is nie omdat hulle nie begryp watter voordeel dit inhou nie. Sommige mense verwerp dit heeltemal as iets wat oorbodig is en omdat die gebruik nie so goed bekend is nie, verval dit maklik in bygeloof.

“Die heilige en wettige vas het drie doelstellings. Ons pas dit trouens toe om maer te word en ons vlees te onderwerp sodat dit nie uitspattig word nie, óf om beter voorberei te wees vir gebede en heilige oordenking, óf om as getuienis te dien van ons ootmoed (berou) voor God wanneer ons ons skuld voor Hom wil bely.”

***John Piper oor vas :

“I pointed out... from Acts 13:1–3 that the course of history was changed when the leaders of the church in Antioch were worshiping, praying, and fasting. I suggested that in our day there has been reawakening in worship around the world and reawakening in prayer around the world. But not yet does there seem to be a reawakening in fasting, except in some places like Korea. I asked, Might God not ordain that his fullest blessings will come to the church when we prevail in prayer with the intensity of fasting? That's what I think fasting is at heart. It's an intensification of prayer. It's a physical explanation point at the end of the sentence, "We hunger for you to come in power." It's a cry with your body, "I really mean it, Lord! This much, I hunger for you."