PREDIKANTE WAT LIEG...

RIP/RIV - RUS IN VREDE?

Ek is bekommerd. Bekommerd oor predikante wat vir mense lieg. Bekommerd oor mense wat vir hulleself lieg. Wat is die leuen? Om vir en van goddeloses te sê : "Rus in vrede!" Dis ‘n leuen, want goddeloses gaan nie rus hê nie en ook geen vrede nie! Nie nou nie, nie in die hiernamaals nie...

VREDE

Kom ons kyk wat sê God se Woord oor VREDE.  Lees gerus Jesaja 57:14-21. Die konteks is ‘n wonderlike hoofstuk van genade, vergifnis en herstel. (Dis natuurlik gerig in die eerste plek aan die bannelinge in Babilonië) “Vrede, vrede, vir die wat naby is en vir dié wat ver is,’ sê die Here. (19) Hierdie vrede wat God beloof is nie sommer los praatjies en goedkoop beloftes nie, dis gewortel, dit groei uit God se karakter. Dit staan vas omdat God, God is. Kom ons kyk bietjie wie God is en wat beloof Hy volgens hierdie gedeelte:

God is die heilige, verhewe, heerlike God. "Want so sê die Hoë en Verhewene wat in die ewigheid woon, Heilig is sy Naam: Ek woon in die hoogte en in die heilige plek..."  (15) God is nie soos mense nie. (reeds in Jesaja 6 kry ons met sy ontsagwekkende heerlikheid te doen…) Hy is ook nie die skepping of uitdinksel van mense nie. (so anders as byv. die Griekse gode wat net so immoreel soos die mense was, want mense het hulle uitgedink!)  God is ver verhewe bo die mens! “My gedagtes is nie julle gedagtes nie, en julle optrede nie soos Myne nie, sê die Here; soos die hemel hoër is as die aarde, so is my optrede verhewe bo julle optrede en my gedagtes bo julle gedagtes.” (Jesaja 55:8,9) God is hoog en verhewe, maar Hy is Hy is nie ‘n veraf en onbetrokke God nie. Hy word geraak deur die menslike ellende. Hy kry die verdruktes en nederiges jammer.

God is ‘n genadige God.  "Want Ek sal nie vir ewig twis en nie vir altyd toornig wees nie," (16) God bly nie vir altyd kwaad nie, want dit sou beteken dat alle mense totaal vernietig sou word. Dit sluit so mooi aan by Psalm 130 waar dit gaan oor die wonder van genadige vergifnis : “As U ons sondes in aanmerking sou neem, Here, wie sou dan nog bestaan?” (Psalm 130:3) God se genade en vergifnis is ons enigste hoop tot oorlewing! Maar dit gaan oor baie meer as oorlewing en voortbestaan. God se genade stel voorheen afvallige en gebroke mense weer in staat om Hom te loof! "Ek stel hulle in staat om My weer te loof." (19)

God is die toornige God , maar ook die vertroostende en genesende God. "Ek het toornig geword oor my volk se sonde en hebsug, Ek het hom geslaan en hom verlaat omdat Ek toornig was. Hy was opstandig en het sy eie koers ingeslaan.

Ek het gesien wat met hom gebeur, en Ek sal hom genees. Dié van hom wat treur, sal Ek lei en terugbring; Ek sal vir hulle uitkoms gee." (17,18) God is toornig oor sonde en Hy straf dit. Die volk Israel met wie die profeet hier praat het dit op die harde manier geleer. Hulle het dit aan hulle eie lyf gevoel. Dit het groot ellende en smart tot gevolg gehad. Spesifiek die ellende van die ballingskap. Daar in die verre land het hulle getreur. “By die riviere van Babel, daar het ons gesit, en ons trane het gevloei as ons aan Sion dink.” (Psalm 137:1) Hierdie treurendes hoor nou die goeie nuus dat God troos gaan bring. (18) En dis ‘n volledige herstellende troos wat gaan maak dat hulle God weer sal loof. (19a)

WIE GAAN VREDE ONTVANG?

Nou is die groot vraag : Vir wie is God genadig? Wie gaan sy vrede beleef? Alle mense? Ja, vir alle soorte mense ver en naby, maar daar is een voorwaarde : bekering. Ons het reeds gesien God se herstellende genade is bedoel vir die treurendes. Hulle treur en daarom is daar verootmoediging, berou en bekering. Ons sien hierdie aspek byvoorbeeld in Daniel se beroemde gebed in Daniël 9. Hy treur oor die toestand van sy volk en hierdie treur gaan saam met sondebelydenis – hy bely sy eie sonde sowel as sy volk se sonde! Treur is in ‘n sin een van die eerste stappe tot die ontvangs van vrede. Treur is ‘n eienskap van ‘n koninkryksmens. Dis waarom Jesus kon sê dat die treurendes eintlik die gelukkiges is! "Geseënd is dié wat treur, want hulle sal vertroos word." (Matteus 5:4)  Het jy al getreur oor die toestand van die vervalle kerk van God en veral oor die toestand van jou eie bose en afvallige hart? Weet, die vrede is naby!

Aan die anderkant : Vir die wat volhard in goddeloosheid en hulle nie bekeer is daar nie vrede nie. (21) “Daar is geen vrede vir die goddeloses nie,” sê my God. Die genade, die Goddelike amnestie gaan by hulle verby! Hulle verpas die hemelse trein! Dit stem ooreen met wat die profeet Jesaja reeds vroeër geleer het. “Die goddelose moet sy verkeerde pad laat staan, die slegte mens sy slegte planne. Hy moet hom tot die Here bekeer, dan sal Hy hom genadig wees; hy moet hom tot ons God bekeer, Hy vergewe altyd weer.” (Jesaja 55:7)   Genade, vrede en bekering is onlosmaaklik aan mekaar verbind. 

Vergeet van vrede, vergeet van hemelse rus sonder bekering!

Juis omdat daar geen vrede en rus vir die goddelose is nie kom die opdrag na God se profeet in Jesaja 58:1 “…Maak aan my volk hulle oortredings bekend,…” Hoor ons nog van kansels wat sonde is…? Hoor ons nog daar is ‘n heilige God wat sonde haat? Is ons bly dat Jesus ons sondestraf op Hom geneem het? Wys die blydskap in 'n lewe van bekering?

Die vrede wat God skenk is kosbaar en heerlik. Dis ‘n vrede vir nou, dis ‘n vrede anderkant die graf, dis ‘n vrede vir ewig. Jy kry hierdie vrede nie deurdat jy ‘n foto van jouself kerk toe stuur die dag met jou roudiens nie. 

Jy kry vrede deur self kerk toe te kom, die Woord te hoor en jou tot die genadige God te bekeer weens die goeie nuus van Jesus se kruis en opstanding! So skenk Hy vir ons vrede deur Jesus ons Verlosser!

DUBBELHARTIGHEID

- DIE VLIEG IN JOU VREUGDESALF

[Maak gerus jou Bybel oop by Jakobus hoofstukke 1 en 4]

Is daar vreugde in jou Christenskap, groei en getuieniskrag? Is oorwinnende blydskap ‘n beskrywing van jou geloofspad? Ja, natuurlik, versoekings en beproewings sal daar ook wees. Maar volgens Jakobus is dit nie iets negatief nie. Die toetsing van ons geloof spoor ons juis aan tot volharding, tot vasbyt. Dit is noodwendige trappies wat ons moet klim op pad na volmaaktheid. En in hierdie stryd het ons as kinders van God die voorreg om wysheid te vra. (1:5) Wysheid soos jy weet gaan oor die insig om prakties ons Christenskap uit te leef. Wysheid is die vermoë om God se wil prakties in my daaglikse lewe te implementeer. In ons wedloop tot volmaaktheid (geestelike rypheid) mag ons bid en God sal sonder om ons te verwyt aan ons wysheid gee. Maar dan noem Jakobus ‘n struikelblok. Daar is iets wat kan verhinder dat ons gebede verhoor word. Daar is ‘n vlieg in die salf waarvoor ons moet pasop. Hierdie vlieg se naam is dubbelhartigheid. Dis die groot sondebok, dis die struikelblok wat vreugdevolle Christenskap belemmer. Of dan nou ’n virus wat ons vreugde opvreet. Kom ons bekyk hierdie probleem van naderby uit drie hoeke : 

1) Wat is dubbelhartigheid? 

2) Die gevaarlike gevolge van dubbelhartigheid. 

3) Die oplossing\kuur vir dubbelhartigheid 

WAT IS DUBBELHARTIGHEID? 

“Maar hy moet in die geloof bid, sonder om te twyfel; want hy wat twyfel, is soos 'n golf van die see wat deur die wind gedrywe en voortgesweep word. 

Want dié mens moenie dink dat hy iets van die Here sal ontvang nie- so 'n dubbelhartige man, onbestendig in al sy weë.” (Jakobus 1:6-8) 

“Nader tot God, en Hy sal tot julle nader. Reinig die hande, julle sondaars, en suiwer die harte, julle dubbelhartiges!” (Jakobus 4:8) 

Die woord wat hier in die OAV in 1:8 en 4:8 met dubbelhartigheid vertaal word is δίψυχoς (dipsugos) - letterlik “dubbelsiel, tweesielig.” Dis ‘n goeie beskrywing. In sy verhouding met God openbaar so iemand ‘n dubbele of gesplete persoonlikheid. In Afrikaans praat ons ook sommer van ‘n draadsitter, ‘n manteldraaier. Jakobus gebruik hierdie term in twee kontekste:

Jakobus 1. Dis duidelik dat hy iemand wat twyfel beskryf as dubbelhartig. Nou weet ons dat alle gelowiges tye van wankelende geloof beleef en ons moet gedurig daarteen stry. (Soos Abram!) Tog het hy die beloftes verkry deur die geloof. Dubbelhartigheid is egter iets anders as hierdie van tyd tot tyd stryd teen vertwyfeling, iets anders as ‘n geloof wat soms swak is. Dit gaan hier oor ‘n doelbewuste dubbele ingesteldheid. Aan die eenkant sal ek God uitprobeer deur te bid, maar as dit nie werk nie, is ek heeltemal tevrede om my tot ander bronne van hulp te wend. God is nie werklik my enigste bron van hoop en my enigste objek van verwagting nie. Ek is besluitloos (undecided) in my verhouding met God. Vertroue op God is vir my maar net een van die opsies ‘n Dubbelhartige mens is onbestendig. Daar is geen vaste oortuiging om op die Here alleen te vertrou nie. So ‘n persoon het eintlik nog nooit sy “mind” opgemaak nie! Dubbelhartigheid kom eintlik maar neer op valsheid. (Vergelyk die gebruik van die woord dubbelhartig in Psalm 12:3)* Pasop vir ‘n stuk valsheid in ons verhouding met God! 

Jakobus 4. Hier kry ons verdere insig in die term dubbelhartig. Hier gebruik Jakobus die term vir mense wat beide God en die wêreld probeer liefhê. “Weet julle nie, julle ontroues, dat vriendskap met die wêreld vyandskap teen God is nie? Wie ‘n vriend van die wêreld wil wees, wys daarmee dat hy ‘n vyand van God is.” NAV "Egbrekers en egbreeksters, weet julle nie dat die vriendskap van die wêreld vyandskap teen God is nie? Wie dan 'n vriend van die wêreld wil wees, word 'n vyand van God." OAV (4:4) Ek is ewe tuis om vandag saam Bybelstudie te hou saam met Christene en môre ‘n dronknespartytjie saam met die wêreld. Met die mond sê hulle dat hulle uitsien na die Koninkryk van God se koms, maar hulle hele lewe is ingestel om hulle eie materiële koninkryk op aarde te bou. Die dubbelhartige wil sy brood aan twee kante gebotter hê - hy wil eendag deel in hemelse heerlikheid, maar hy is so bang hy mis die genietinge van die sonde. Ek wil graag in wees by God se kinders, maar ek wil net so graag in wees by die nuutste giere, modes en neigings van die wêreld. In sy toewyding aan die Here is hy dus wispelturig, onstabiel, rigtingloos, besluitloos, onbeslis, halfhartig, tweeslagtig. Hy probeer gelyktydig op twee stoele sit... Dit lei tot groot ellende... 

DIE GEVAARLIKE GEVOLGE VAN DUBBELHARTIGHEID 

Dubbelhartigheid verongeluk jou gebedslewe. Uit altwee gedeeltes is dit duidelik. God beantwoord nie die gebede van die wat op twee gedagtes hink nie.(1:7,8) Dubbelhartigheid in my verhouding met God lei daartoe dat as ek wel nog bid ek verkeerd bid en dat God nie my gebede verhoor nie. Die gevolg is jy is kragteloos, sonder oorwinning en sonder blydskap. Jy dink dalk jy kan wegkom met dubbelhartigheid. Dubbelhartigheid lei egter tot ‘n vreugdelose, ‘n onvergenoegde lewe. Jy sal altyd ontevrede en ongelukkig wees. Dit lyk amper asof dubbelhartigheid ‘n noodlottige kettingreaksie aan die gang sit. As jy dubbelhartig is bid jy nie met geloof nie of jy bid met die verkeerde motiewe. Dit lei daartoe dat jy onvervuld en geestelike gebrekkig is. Hierdie onvervuldheid en gebrekkigheid maak jou jaloers en afgunstig op ander mense en dit lei weer tot rusies en konflik - ‘n hele gemors omdat jy dubbelhartig is! 

Erger nog, dubbelhartigheid belemmer jou totale verhouding met God. Dit word hier baie sterk gestel “vyand van God” (4:4) God self word jou teenstander! ‘n Dubbelhartige word beskou as iemand wat ontrou is in sy verhouding met God (Daarom praat Jakobus van “egbrekers en egbreeksters” - OAV). Die almagtige God laat Hom nie misbruik nie. God is nie bereid om die tweede plek in jou lewe te vul nie. Hy wil ons heeltemal hê, ons is immers gekoop deur die bloed van Jesus. God se kinders is mos eintlik die aanstaande bruid van Christus. Ons wag dat die bruidegom ons kom haal. Geen aardse bruidegom gaan maar verlief neem dat sy aanstaande met ander mans flankeer nie. Of besluitloos is oor haar lojaliteit nie. Dis ook heeltemal ondenkbaar dat Jesus dit sal duld. As dubbelhartigheid nie genees word nie lei dit skrikwekkende gevolge. Die geskiedenis is vol voorbeelde – die vrou van Lot , die gemeente van Laodicea (Hulle het Jesus naar gemaak!) 

DIE OPLOSSING VIR DUBBELHARTIGHEID 

Jakobus is baie duidelik in sy advies. “Nader tot God en Hy sal tot julle nader. Was julle hande, sondaars, en reinig julle harte, huigelaars. 

Bekla julle ellende, treur en huil! Laat julle vrolikheid in rou verander en julle blydskap in droefheid. 

Onderwerp julle in nederigheid voor die Here, en Hy sal julle verhoog." (4:8-10) 

Wat nodig is om van hierdie vlieg ontslae te raak is totale verootmoediging en bekering! 

Gaan word stil op jou knieë. Laat jou gedagtes teruggaan na die kere van valsheid, van dislojaliteit, van ongehoorsaamheid. Aktiveer jou gewete, dink bietjie na oor jou ontrouheid. Besef jou lewe snel verby en daar is geen vreugde en vrug nie. Wees in ‘n toestand van rou. 

Wanneer laas het jy in jou binnekamer voor die Here gehuil of getreur? 

Bekering sal behels dat ek my aan die Here sal onderwerp met ‘n volkome hart. Die teenoorgestelde van dubbelhartig is enkelhartig. Plaas jou verwagting en vertroue op die Here alleen. Prakties - breek die brûe van sonde agter jou af. Raak ontslae van verkeerde gewoontes, vriendskappe en verhoudings! Werp jouself in nederigheid op die genade van God in Jesus Christus! Klou opnuut weer vas aan die kruis as enigste hoop! 

*Psalm 12:3 OAV “Hulle praat leuens, die een met die ander; met vleiende lippe spreek hulle dubbelhartig.”

CHRISTENE WAT ROU

- is huil nie vir ongelowiges en sissies nie?

Mag ‘n kind van God treur oor ‘n ramp wat ons tref, ‘n groot verlies, ‘n geliefde wat gesterf het?  Daar mag sommige Christene wees wat trane en treur as ‘n teken van kleingeloof of minderwaardige Christenskap probeer afmaak. Maar so ‘n houding het geen Bybelse gronde om op te staan nie.

Kind van God, dink jy nou regtig ons moet probeer sterker wees as die dapper krygsman Dawid, ‘n leeujagter en ‘n reusdoder? Dink weer. Toe Dawid en sy manne ontdek dat hulle vesting Siklag verbrand is en hulle vroue en kinders ontvoer is, het hulle so “hard gehuil dat hulle nie meer kon huil nie.” (1 Samuel 30:4)

Beweer  jy regtig ons is taaier  as die onverskrokke eerste Christene in Jerusalem wat getreur het oor Stefanus wat deur ‘n wrede dood van hulle af weggeneem is?  Ons lees : “Godvresende mense het vir Stefanus begrawe en daar is baie oor hom gerou.” (Handelinge 8:2)

Probeer ons dalk “geesteliker” en minder mens wees as Jesus? Sy hartseer en trane oor sy vriend Lasarus se dood word baie duidelik en meer as een keer  vermeld in Johannes hoofstuk 11. Die OAV stel dit so : “...het Hy geweldig bewoë geword in sy gees en Hom ontstel” (33) “Jesus het geween.” (35) “En Jesus het weer in Homself geweldig bewoë geword...” (38)

Kinders van God mag maar emosies hê. 

Vreugde en blydskap, maar ook droefheid en rou. In die Ou Testament vind menslike emosies seker die duidelikste neerslag in die Psalms. Vreugde en rou lê soms baie na aan mekaar soos in Psalm 30:12 waar ons lees : “Ek was in die rou, maar U het my van vreugde laat dans.” Smart en ellende word dikwels pynlik eerlik en reguit verwoord : “Die swaarkry het vir my te veel geword; ek vat al aan die doderyk, ek staan al met die een voet in die graf, ek het geen krag meer nie.” Gelowiges hoef nie vals te wees, en ons hartseer en benoudheid weg te steek nie. Ons mag maar eerlik dit wys en daaroor praat, met ons medemens en ja, ook met God! Moenie bang wees om oor dood of verlies te praat nie. Dis feite van alledaagse menswees. In die Nuwe Testament word ons nêrens beveel om ons hartseer weg te steek of te ontken nie. Ons kry immers ‘n direkte opdrag om te treur saam met die wat treur! (Romeine 12:15) As dalk jy iemand anders moet troos, moenie te veel wonder wat om te sê nie, wees net eg, eerlik en natuurlik.

“daar is ‘n tyd om te treur.” (Prediker 3:4).

Kinders van God mag maar rou, maar hoe moet ons rou? En hoe sal ons rou verskil van die wêreld s’n wat God nie ken nie?

Christene se rou en smart (juis oor ellende wat vir ons onverstaanbaar is) dryf ons na  ‘n nuwe berusting en vertroue in God.   Psalm 131 is ‘n juweel! Ons probeer nie alles uitpluis en onsself moeg maak met antwoorde soek nie, maar  werp ons met kinderlike vertroue op God, in tye van smart. By Hom vind ons rus soos ‘n klein kindjie by sy moeder.

Hierteenoor gebeur dit nogal dikwels dat die goddelose en onverskillige se smarte hulle verder verhard teen God.

Christene se rou bevat ‘n sterk element van hoop.  Die opstanding van Jesus uit die dood, open vir ons ‘n nuwe bestaan na die graf. “Daarom, alhoewel ons treur, treur ons nie soos mense sonder hoop nie." (1 Tessalonisense 4:13,14)

Om te rou  is menslik.  Natuurlik beteken treur nie altyd noodwendig trane nie. Dit behels wel dat ons eerlik sal wees oor die pyn van ons verlies. Die Heilige Gees wat in elke kind van God woon, maak nie van ons super bo-aardse en emosielose wesens nie,  maar juis meer eg mens. 

Kinders van God is voete op die grond realistiese mense!

Om self te rou, maar ook  medelye te hê  met ander wat rou is  deel van ons as Christene se lewe in hierdie stukkende wêreld van afskeid, seer en dood. Uiting gee aan ons gevoelens van rou is  belangrik vir die helingsproses. Ons hoef nie in ontkenning of in ‘n skyndapperheid te leef nie. Die Heilige Gees maak ons juis meer eerlik, deursigtig en oop. Ons kan eerlik wees oor ons hartseer, want ons weet juis dat ons God, die God van alle vertroosting is, wat op sy tyd en sy manier ons aanraak en heelmaak. Die troos van God, kan die hartseerste tyd in ons lewens ‘n tyd van groot seën maak. Teen die einde van die jaar waarin hy die dood van sy pasgebore seun gesien het, en toe die dood van sy vrou en daarna aanvalle op sy eie gesondheid beleef het, het Hudson Taylor geskryf: 'Dit was die hartseerste en geseënde jaar van my lewe'. Wanneer dit sonnig is, wil ons hardloop en speel. Dis wanneer dit die donkerste is wat ons die Vader se hand die styfste vashou!

Met erkenning aan Grantley Morris vir sy artikel op www.net-burst.net